589تفاخر به مردگان از روش‌هاى مرسوم بود، به حدّى كه سورۀ «أَلْهٰاكُمُ التَّكٰاثُرُ» در نفى اين گونه عادات ناپسند نازل شد، لازم بود كه مقام معظّم نبوى صلى الله عليه و آله براى مدّتى محدود مردم را از پرداختن به تكريم مردگان، به گونه‌اى كه در بين اعراب جاهلى مرسوم بود بازدارد و آنان را به گرايش به تعاليم عاليه اسلام كه مبتنى بر عدم بقاى احدى جز ذات بارى تعالى بود تشويق كند، تا آخرين پس‌مانده‌هاى شرك و كفر نيز در قلب‌هاى آنان بخشكد و براى كسى جز ذات احديت اصالت قايل نشوند.

يكى از دانشوران سنّى مذهب ضمن تأييد مطالب مزبور، مى‌نويسد: ابن عباس علت اين نهى پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله را آن مى‌داند كه توحيد در قلب‌هاى كفرزدۀ آنان ريشه دوانده و بناى شرك از زمين دل آنان برافتد، ولى پس از اين كه اين مصلحت حاصل شد و مردم به توحيد و يگانه‌پرستى موفق شدند، زيارت قبور مسلمانان صالح جايز دانسته شد، چرا كه باعث مى‌شد مردم در ايمان خود پايدارتر شوند و با ياد بندگان صالح، ايمانى محكم‌تر يابند و بقاى واقعى را در آخرت بدانند. پس نهى آن بنا بر مصلحتى و امر به آن هم مبتنى بر مصلحتى ديگر بوده است. ¹

بدين ترتيب است كه بنابر نقل مجامع روايى اهل سنت در روايتى كه صحيحه محسوب مى‌شود، پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در اين باره فرموده است:

«نَهَيتُكُم عَن زيارة القُبُور فَزُوروها فإنّ فى زِيارَتِها تذكرة...». ² قبلاً شما را از زيارت قبرها نهى مى‌كردم، اما از اين پس مى‌توانيد آنها را زيارت كنيد كه در آن يادكرد است.

اين روايت كه بنابر سند مذكور آن در صحيح مسلم، از نظر علم حديث مكتب اهل سنّت، مستندى محكم دارد، باعث شده است كه اكثر دانشوران سنّى مذهب بدان استناد كرده و عمل نمايند و حتى گروهى از آنها حكم به استحباب زيارت قبور را نيز