588طريقۀ اماميه كه آموزه‌هاى خود را مبتنى بر كتاب و سنّت و عترت مى‌داند، با اتكا به نصوص فراوانى كه وجود دارد، هم احداث بنا بر قبور امامان و اهل بيت را جايز، بلكه مستحب مى‌داند و هم زيارت آنها را براى همۀ مسلمانان موجب ثواب و بركت دنيا و آخرت مى‌شمارد. پيروان ساير مذاهب اسلامى، اگرچه به شيوۀ اماميه معتقد نيستند، اما در عين حال به اتكاى روايات نبوى صلى الله عليه و آله رويۀ اماميه را حرام نمى‌دانند، بلكه خود نيز زيارت قبور را جايز و در بعضى موارد مستحب مى‌شمارند.
نمونۀ آن احداث بناهاى مهم زيارتى در كشورهاى اسلامى سنّى‌نشين مثل سوريه، اردن، مصر، تركيه، پاكستان، افغانستان و غيره است كه نه تنها از طرف علماى آن بلاد مورد انكار قرار نمى‌گيرد، بلكه زيارت آنها نيز تخطئه نشده است. و فقط علماى حجاز كه آموزه‌هاى آنان مبتنى بر عقايد وهابيت است، هم بناى قبور را جايز نمى‌شمرند و هم زيارت آنها به كيفيت شيعى را حرام مى‌دانند. در مقالۀ پيش رو، سعى داريم با بررسى نظرات و اقوال مذاهب اربعۀ سنّى و علماى آنها در مورد زيارت قبور، اثبات كنيم كه اقدامات علماى وهّابى با آموزه‌هاى اهل سنت نيز مغايرت دارد و رفتارهاى شيعيان در زيارت مقابر ائمۀ اطهار و اهل بيت آنان امرى جايز است و با آموزه‌هاى دينى مغايرتى ندارد.
طرح بحث
با دقت در رواياتى كه اهل سنّت از پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در مجامع حديثى خود نقل كرده‌اند، برمى‌آيد كه زيارت قبور مسلمانان و طلب آمرزش براى آنان در زمان رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله امرى رايج بوده است و نه تنها خود آن بزرگوار اقدام به زيارت مقابر مى‌نموده است، بلكه ديگر مسلمانان و پيروان خود را نيز بدين كار ترغيب مى‌كرده است.
لازم به تذكر است كه در ابتداى طلوع خورشيد اسلام و بعثت مبارك نبى مكرّم صلى الله عليه و آله به علّت اين كه شبه جزيرۀ عربستان، خصوصاً مكّه غرق در شرك و كفر و جاهليت بود و مردم على‌رغم شنيدن نداى توحيد، به عادت گذشتگان سير مى‌كردند و رويۀ