551 اَلرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دٰارِهِمْ جٰاثِمِينَ* فَتَوَلّٰى عَنْهُمْ وَ قٰالَ يٰا قَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ رِسٰالَةَ رَبِّي وَ نَصَحْتُ لَكُمْ وَ لٰكِنْ لاٰ تُحِبُّونَ النّٰاصِحِينَ »؛ ¹ پس زلزله‌اى آنان را فرا گرفت و در خانه‌هاى خويش، بى‌جان افتادند. آن گاه (صالح) از آنان روى برگردانيد و سر برتافت و گفت:

اى قوم من! پيام‌هاى خداوند را رسانيدم و شما را اندرز دادم ولكن شما ناصحان را دوست نمى‌داريد». اين آيه گواه اين است كه حضرت صالح پس از مرگ و نابودى آنان، با آنها سخن مى‌گويد.

2. خداوند به پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد با ارواح انبيا سخن گويد: «وَ سْئَلْ مَنْ أَرْسَلْنٰا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رُسُلِنٰا أَ جَعَلْنٰا مِنْ دُونِ الرَّحْمٰنِ آلِهَةً يُعْبَدُونَ »؛ ² از پيامبران پيشين بپرس: آيا غير از خداى رحمان، خدايى قرار داديم كه مورد پرستش قرار گيرد؟

ظاهر آيه اين است كه پيامبر صلى الله عليه و آله مى‌تواند از همين عالم و نشئۀ طبيعى، با پيامبران كه در نشئۀ ديگر به سر مى‌برند، ارتباط برقرار كند و تماس بگيرد تا روشن شود كه دستور خداوند در تمام قرن‌ها و اعصار به تمام پيامبران اين بود كه جز خداى يگانه را نپرستيد.

3. قرآن بر پيامبران گذشته درود مى‌فرستد: «سَلاٰمٌ عَلىٰ نُوحٍ فِي الْعٰالَمِينَ»، «سَلاٰمٌ عَلىٰ إِبْرٰاهِيمَ » ، «سَلاٰمٌ عَلىٰ مُوسىٰ وَ هٰارُونَ» ، «سَلاٰمٌ عَلىٰ إِلْ‌يٰاسِينَ » ، «وَ سَلاٰمٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ ». ³ از اين آيات استفاده مى‌شود: بين اين عالم مادى و عالم برزخ ارتباط برقرار است، بدين شكل كه گفته‌ها، سؤال‌ها و درودها را مى‌شنوند و جواب نيز مى‌دهند.

شيخ محمود شلتوت مى‌گويد: «آنچه از آثار دينى استفاده مى‌شود، اين است كه هنگام خروج روح از بدن، مرگ حاصل مى‌شود و او در حالى كه داراى ادراك است، باقى مى‌ماند. كسى كه بر او درودى فرستد، مى‌شنود. زايرين قبرش را مى‌شناسد و