54پروردگار عالم،ذلت و مسكنت را از آن قومى مى‌داند كه از «حبل من اللّٰه» و «حبل من الناس» بگسلند. آنان به هر جا بروند و پناه بگيرند، هرگز سايۀ عزت را نمى‌بينند: «ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مٰا ثُقِفُوا إِلاّٰ بِحَبْلٍ مِنَ اللّٰهِ وَ حَبْلٍ مِنَ النّٰاسِ». ¹ همين آيه مى‌تواند سند قرآنى حديث ثقلين نيز محسوب شود.

بنابراين، تا احساس حضور و درك واقعى محضر حاصل نشود، دل و ديده سپردن و تبعيت را با افتخار پذيرفتن، به راحتى به دست نمى‌آيد؛ از اين رو انسان بايد تلاش و جديت كند تا خود را به زيارتگاه اولياى الهى برساند و از فيض زيارت آنان بهره‌مند شود؛ و اگر سختى راه و دشوارى روزگار اجازه نداد، لااقل از دور زيارت و سلام به اهل بيت عليهم السلام را فراموش نكند.

امام صادق عليه السلام فرمود:

«إذا بعدت بأحدكم الشقة و نأت به الدار فليعل على منزله و ليصل ركعتين و ليؤم بالسلام إلى قبورنا فإنّ ذلك يصل إلينا و تسلّم على الائمة عليهم السلام من بعيد كما تسلّم عليهم من قريب غير انك لا يصح ان تقول: «أتيتك زائراً» بل تقول فى موضعه: «قصدت بقلبى زائراً اذ عجزت عن حضور مشهدك و وجهت اليك سلامى لعلمى بأنه يبلغك صلى اللّٰه عليك فاشفع لى عند ربك جل و عز» و تدعوا بما أحببت»؛ ² زمانى كه دورى راه بر شما عارض شد، به قسمت مرتفع و بالاى منزل برويد و دو ركعت نماز گزارده و با سلام به قبر ما اشاره كنيد، حتماً سلام شما به ما مى‌رسد و همان گونه كه از راه نزديك به ائمه عليهم السلام سلام مى‌كنيد، همان گونه از راه دور به آنها سلام كنيد، اما نگوييد: به سوى شما آمدم براى زيارت، بلكه در همان محلى كه هستيد بگوييد: من با قلبم و جانم قصد زيارت شما را كردم؛ زيرا اكنون ناتوان از زيارت شما از نزديك هستم، و سلامم را تقديم حضورتان مى‌كنم؛ زيرا مطمئنم كه سلامم به شما خواهد رسيد. حال از شما مى‌خواهم كه در نزد خدا از من شفاعت كنيد و نيز در حق ما دعا كنيد.