516سنتى مسلمانان را بدعت و شرك دانست و تمام آنان را مشرك و كافر قلمداد كرد. وى به تدريج بعد از چند سال به كمك محمد بن مسعود كه از قبيلۀ عنيزه و حاكم شهر عيينه بود، عقايد خود را منتشر كرد و فرقۀ گمراه و ضالۀ وهابيت را به وجود آورد و در همان زمان فتوايى داد كه تمامى اماكن متبرك بايد تخريب شود و چندين بار دستور حمله به شهرهاى كربلا و نجف و مدينة الرسول و غيره را صادر نمود و خون تمام مسلمينى كه مخالف عقيدۀ او بودند را حلال شمرد، و دستور قتل آنان را صادر كرد.
ما در اين مقاله به قسمت‌هايى از عقايد وهابيت پيرامون زيارت قبور، تبرك جستن به قبور و استغاثه و طلب حوايج و زيارت قبور زنان و نماز و دعا در كنار قبر را از كتب اهل سنت پاسخ مى‌دهيم و عقايد حقۀ شيعه پيرامون زيارت قبر نبى اكرم و ائمۀ اطهار و قبور صالحين و اموات را ثابت مى‌نماييم.
تبرك جستن به قبور، استغاثه و طلب حوايج
ابن تيميه و پيروان او تبرك جستن به قبور و دست ساييدن و بوسيدن آنها را حرام مى‌دانند و به مسلمانان نسبت شرك و كفر مى‌دهند و آنها را «قبوريون» و «عبادت كنندگان قبرها» مى‌نامند و عمل مسلمانان را همانند عمل مردم دوران جاهليت با بت‌هاى خود مى‌دانند.
در رد سخنان آنها مى‌گوييم:
اول: اگر نصى هم بر جواز تبرك جستن و بوسيدن قبور وارد نشده باشد، باز اين اعمال رجحان شرعى دارد، چون تعظيم شعاير است. انبيا داراى احترام و مقام هستند و اين احترام با مرگ آنها از بين نمى‌رود، امام مالك بن انس به منصور مى‌گويد:
«احترام به پيامبر در حالى كه از دنيا رفته، مثل احترام در دوران حياتش مى‌باشد». 1