514آن‌كه زيارت مؤمن به تنهايى از اين جهت كه مؤمن است اجر و ثواب بسيار دارد، و در شريعت پاك تأكيد و ترغيب بسيار به آن شده است، از اين رو زندگان به زيارت مردگان خود مى‌روند. اين طريقه چنان ميان ايشان متعارف است كه سنتى طبيعى به شمار مى‌رود. و نيز جلالت مؤمن در نزد خدا و ثواب پيوند با او و احسان به او و شاد ساختن او ثابت شده است، و چون حال مؤمن از اين جهت كه مؤمن است چنين است، پس چه گمان مى‌كنى دربارۀ كسى كه خدا او را از هر خطايى محفوظ داشته و از پليدى و گناه مطهر ساخته و او را بر همۀ خلايق برگزيده و برانگيخته و حجت بر عالميان قرار داده، و او را پيشواى مؤمنان و مقتداى مسلمانان پسنديده و به خاطر او آسمان‌ها و زمين‌ها را آفريده، و او را صراط و ديده‌بان و دليل خود قرار داده، و درى كه از آن در آيند، و نورى كه از آن روشنى گيرند، و امين كشور خود، و ريسمانى كه مايۀ پيوند ميان او و بندگان اوست، از رسولان و پيامبران و امامان و اوليا. ¹

بر همين اساس است كه در روايات اهل بيت عليهم السلام با مضامين و تعابير مختلف به زيارت و تعمير قبور آن بزرگواران اهميت زيادى داده شده است كه بخشى از آن عام است و مربوط به همۀ ائمه مى‌باشد و بعضى از آن خاص است. در اين‌جا چند روايت را در اين مورد ذكر مى‌كنيم:

1. از روايات متعددى به دست مى‌آيد كه اگر انسان بخواهد كاملاً به عهد و پيمانش نسبت به هر كدام از ائمه وفا كند، بايد به زيارت قبورشان رود و بداند كه هر كس با ميل و رغبت به زيارتشان رود و مكتب آنان را تصديق نمايد مشمول شفاعتشان در روز قيامت قرار مى‌گيرد «إنّ لكلّ إمام عهداً فى عنق أوليائه و شيعته و إنّ من تمام الوفاء بالعهد و حسن الأداء زيارة قبورهم، فمن زارهم رغبة فى زيارتهم و تصديقاً بما رغبوا فيه كان أئمّتهم شفعائهم يوم القيامة». ²