47رحمت ضرورى است. حديث مزبور موقعيت والا و عظيم و برترى اميرالمؤمنين عليه السلام نسبت به ساير ائمه عليهم السلام و همچنين زيارت خداوند، انبيا و مؤمنان نسبت به آن حضرت عليه السلام را بيان مى‌كند. البته تفاوت مراتب زيارت خداوند متعال با زيارت پيامبران و زيارت مؤمنان، از ديد صاحب نظران مخفى نيست.

براساس آنچه گفته شد، انسان همواره بايد آرزوى زيارت اولياى الهى و اميد وصال و دوستى مشاهد آنان را در دل زنده دارد و از خداوند به طور جدى طلب كند:

«اللهم... و حبّب إلىّ مشاهدهم و ألحقنى بهم و اجعلنى معهم فى الدنيا و الآخرة يا أرحم الراحمين». ¹

از اين رو وقتى توفيق زيارت نصيب شد، جاى سپاس و ثناى الهى است؛ انسان شاكر و ثناگوى خدايى است كه در وادى نظر او را هدايت كرده و در وادى عمل توفيق حضور به او داده است؛ چنان كه در زيارت روز عرفه و عيد قربان پيش از زيارت امام حسين عليه السلام اين جملات آمده است: «الحمد للّٰه‌الذى هدانى لولايتك و خصّنى بزيارتك و سهّل لى قصدك»؛ ² سپاس خدايى را كه مرا به ولايت شما هدايت كرد و توفيق ديدار و حضور داد و قصد زيارت به سوى شما را آسان كرد.

در زيارت ائمۀ بقيع عليهم السلام و زيارت امام حسين عليه السلام در روز عيد فطر نيز اين عبارت آمده است: «والحمد للّٰه‌الفرد... الذى من تطوّله سهّل لى زياره مولاى بإحسانه و لم يجعلنى عن زيارته ممنوعاً و لا عن ذمّته مدفوعاً بل تطوّل و منح»؛ ³ سپاس و حمد از آن خداست؛ خدايى كه عطا و بخشش دارد، پروردگارا در سايه احسانت زيارت مولايم را براى من آسان بگردان و مرا از زيارت او محروم و ناكام مفرما و مرا از ذمه او وامرهان، بلكه تفضل و انعامت را بر من دريغ مفرما.

يكى از آموزه‌هاى جدى فرهنگ زيارت همين نكته است كه وقتى انسان موفق