440سخنشان و نابودى و ذلت دشمنانشان نهفته است... و همۀ اينها اجرى بزرگ و پاداشى فراوان دارد...». ¹

از اين رو، زاير، مهمان مائدۀ معنوى اولياى خداست و با زيارت، شايستگى و موقعيت آن را مى‌يابد كه مورد توجه و عنايت قرار بگيرد. هم از سوى خدا، و هم از سوى معصومين بزرگوار عليهم السلام .

9. زيارت عاملى تأثيرگذار در اتصال به واسطه‌هاى فيض

به درگاه خدا شفيع بايد برد. شفيع‌هاى ما، واسطه‌هاى فيض الهى‌اند. درست است كه بى‌واسطه هم خداوند سميع و عليم و مجيب است و مى‌توان او را خواند، ولى شرمندگى ما را چه توان كرد كه روى آن نداريم كه بى‌واسطه از خدا فيض بجوييم! حتى در مورد استغفار و توبه هم بى‌نياز از توسل به اوليا و استشفاع آنان نيستيم. در زيارت، به وسيلۀ اين واسطه‌هاى فيض است كه از خداوند حاجت مى‌طلبيم. وقتى بار سنگين خطاها، انسان را از رفتن باز مى‌دارد و گناهان بسيار، انسان را گرانبار مى‌سازد، براى سرعت سير در طريق عبوديت و طيران در فضاى معنويت، بايد از «توبه» استفاده كرد تا با ريختن گناهان، سبكبار و سبكبال شد. حالت تضرع و نياز، شكسته دلى، پشيمانى، ندامت و انابت، خوف و رجا و بيم و اميد لازم است. انكسار قلب در پيشگاه خداوند قادر قاهر ميسر است و دلشكستگى و شرمندگى در برابر «عظمت» خدا و «عصمت» رسول فراهم مى‌گردد. با واسطه قرار دادن چهره‌هايى چون پيامبر و اولياى خدا در برابر پروردگار، درياى رحمت و كرم او، زودتر گنهكار را فرا مى‌گيرد و استحقاق غفران و توبه‌پذيرى فراهم مى‌آيد. اين رهنمود خداوند است كه فرموده: «وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللّٰهَ تَوّٰاباً رَحِيماً». ² يعنى آنان كه به خود ستم نموده‌اند، اگر پيش تو آيند و از