289ساحل «تولّاى پاكان و پاكى‌ها» است. اين حضور و گواهى، در گلزار سخن و كلام و دامنه سرسبز بيان، جلوه مى‌كند و زيبايى‌ها را در «أشهد أنّ بولايتك تقبل الأعمال و...»، اين گونه به تماشا مى‌گذارد.
با توسل به قامت بلند تنها راه، روح خود را به سوى دشت و دمن پاكان روانه مى‌سازد و زمينه‌هاى درخواست و اجابت آن را از معبود خود فراهم مى‌كند و اين سان ناله و نجوا سر مى‌دهد: «و أتوسل بك و... و أسئله... أن تجعل لى كثرةً فى ظهورك و رجعةً فى أيّامك لأبلغ من طاعتك و مرادى» و «اللّهم أنصره نصراً عزيزاً و أفتح له فتحاً يسيراً» و ظهور، نصرت، فتح و... را براى تنها راه از خدا، دعا و طلب مى‌كند.
جامعه‌شناسى زيارت 1.
پيش از آن‌كه مقصود از اصطلاح «جامعه‌شناسى زيارت» را توضيح دهيم، ابتدا هر يك از دو واژۀ «جامعه‌شناسى» و «زيارت» را تعريف مى‌كنيم تا مدخل بحث فراهم آيد و از ابهامات احتمالى آن بكاهد.
«جامعه‌شناسى» را مى‌توان علم شناخت زندگى اجتماعى، گروه‌ها و جوامع انسانى تلقى نمود؛ 2 يعنى هنگامى كه گروه‌ها، قشرها و طبقات بزرگ و كوچك يك جامعه را به طور نظام‌مند مطالعه مى‌كنيم، در واقع، به جامعه‌شناسى آن جامعه پرداخته‌ايم. در اين زمينه، نيازهاى اساسى آنها و راه‌هاى جمعى را كه آنها به برآورده ساختن نيازهاى خود مى‌پردازند، مورد توجه قرار مى‌دهيم و اعمال و رفتار و كنش‌هاى جمعى الگودار آنها را مطالعه مى‌كنيم. حال فرقى نمى‌كند كه كل واقعيت اجتماعى و يا جامعۀ كل را مورد بررسى قرار دهيم (جامعه‌شناسى كلان) و يا تنها يك گروه، يك فرقه، يك اقليت قومى و مذهبى را تحقيق نماييم (جامعه‌شناسى خرد).