2652. طبق نوشته محمد بن جميل زينو (مدرّس دارالحديث مكه) در كتاب فضائل الصلاة والسلام على محمد خير الأنام در نُه فصل صلوات توصيه شده است:
در تشهد آخر نماز طبق روايت مسلم.
در نماز ميت طبق روايت شاخصى از ابى امامة بن سهل.
بعد از اذان (اذا سمعتم المؤذن فقولوا ...) طبق روايت مسلم.
هنگام دعا كردن طبق روايت ابن مخلد در المغنى.
هنگام ورود به مسجد و خروج از آن طبق روايت صحيح النسائى.
هنگام تشكيل جلسه (اجلسوا قوم مجلساً ...) به روايت الترمذى.
هنگام بردن نام پيامبر صلى الله عليه و آله طبق روايت احمد و غيره.
روز جمعه (فأكثروا علىّ من الصلاة ...) به روايت احمد.
در ابتدا و انتهاى روز به روايت حسن الطبرانى.
در اين موارد ملاحظه مى‌شود كه از فعل جمع استفاده شده است و فعل جمعى بايد نمود و شاخص جمعى داشته باشد و در اين زمينه ضمن اين‌كه شائبۀ لزوم بلند گفتن ذكر صلوات وجود دارد، ولى حتى اگر اين استنباط هم نباشد، قطعاً نهى و يا تحريم آن انجام نشده است؛ در حالى كه تا كسى اقدام به فرستادن صلوات با صداى بلند مى‌كند، بلافاصله با ترمز حرام ... حرام او را نهى مى‌كنند (بر خلاف سنت رسول اكرم صلى الله عليه و آله ) و اين استفادۀ ابزارى از اقتدارى است كه در سرزمين وحى به دست آورده‌اند.
3. همان‌گونه كه گفته شد، بلند فرستادن صلوات اگر چه از مصاديق تعظيم شعاير الهى است و طبق دستور صريح پيامبر صلى الله عليه و آله به شكل صحيح آن يعنى «اللّهم صل على محمّد و آل محمّد» انجام مى‌شود، اما هيچ روايت و حكايتى دال بر لزوم آهسته فرستادن آن حتى در نماز وجود ندارد اما ... .
4. پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در مواقف گوناگون و مجالس متعدد، روش صحيح صلوات را