227نذورات جنسى و نقدى بوده كه به معابد اهدا مىگرديده است.
ب . دوره سلوكيان: در اين دوره همه زمينها به حكم فتوحات متعلق به شاه بود.
معابد نيز داراى زمينهايى بودند و هرچند ما اطلاعى از املاك آنها در ايران نداريم، از پيش بايد قبول كنيم كه معابد مهمى مانند معابد هگمتانه (همدان)، كنگاور يا نهاوند، مىبايست داراى متصرفاتى بزرگ يا دهكدههايى باشند، اين معابد ثروتهاى بسيار داشتند و داراى موقوفات و نذورات زيادى بودند. 1
ج . دوره پارتيان يا اشكانيان: استرابون نوشته كه روحانيون اين زمان را محافظين آتشكده مىگفتند و اين عبارت ترجمه آثروان است كه به فارسى امروزى آتشبان مىشود. 2
از عمدهترين زمينها، املاك خالصه و وقفى بود. پرستشگاهها همچون دوران هخامنشيان بر املاك وسيع با روستاهاى فراوان و سرفهاى بىشمار تسلط داشته و فرمانروايى مىكردند و سلوكيان و اشكانيان قلمرو آنان را محترم مىشمردند. اين زمينها يا از طرف پادشاه و يا به وسيلۀ بزرگان در هرجا به منظور جلب رؤساى موبدان به پرستشگاهها اعطا مىشد، نذر و وقف آنها مىگرديد.
د . دورۀ ساسانيان: پروفسور آرتور كريستين سن در مورد دين اين دوره مىنويسد: «مغان در اصل قبايل ماد يا طبقهاى از قوم مذكور بودند كه رياست روحانى دين مزدينى (غير زرتشتى) به آنان تعلق داشته است. آنگاه كه شريعت زرتشت بر نواحى غرب و جنوب ايران، يعنى ماد و پارس مستولى شد و دين باستانى را اصلاح كرد، مغان رييس ديانت جديد شدند. در كتاب اوستا نام طبقۀ روحانى را به همان عنوان قديمى كه داشتهاند، يعنى آثروان مىبينيم، اما در عهد اشكانيان و ساسانيان، معمولاً اين طايفه را مغان مىخواندهاند و افراد اين طايفه خود را از يكريشه مىدانستند. امين مارسان مىگويد: در اين عهد اهل ايران مغان را از يك قبيله