226بند 25 اينك آنها را چنين نذر مىكنيم: به همۀ ردان پاكى ستايش و نيايش و خشنودى و آفرين.
اينك آنها را چنين نذر مىكنيم: به همۀ نيكى دهندگان ايزدان مينوى و جهانى كه به ستايش و نيايش (برازنده) هستند، از روى بهترين راستى امشاسپندان شهرياران خوب كنش را ما مىستاييم.
بند 26 «ينگهه هاتم» مزدااهورا آگاه است از آن كسى كه (چه مرد و چه زن) در ميان موجودات ستايش بهتر است، به حسب راستى، اين چنين مرد و اين چنين مرد و اين چنين زنان را ما مىستاييم. 1
همچنين در بخش ويسپرد و بخش يشتها (هرمز يشت، بهرام يشت، زامياد يشت، هوم يشت) نيز مطالب فراوانى در مورد نذر و نياز مىباشد كه به علت محدوديت مقاله از ذكر آنها خوددارى مىشود.
نذر و نياز در دورههاى مختلف تاريخى
الف . دورۀ هخامنشيان: در اين دوره از چهار نوع اراضى مزروعى و كشاورزى از نظر نوع مالكيت، يك دسته از آنها مربوط به اراضى موقوفه مىباشد كه درآمد آنها نذر شده بوده كه به مصرف هزينههاى پرستشگاهها و آتشكدهها و روحانيون و مغها و موبدان مىرسيده است. 2 م.م دياكونوف مىنويسد: «قسمتى از اراضى به معابد (پرستشگاهها و آتشكدهها) و شهرها نيز اختصاص داشت». 3 معابد و آتشكدهها در دورۀ هخامنشى داراى نذورات و املاك موقوفه فراوانى بودهاند كه درآمد آنها صرف هزينهها و امور معابد و روحانيون و موبدان مىگشته است و اين درآمدها علاوه بر