217و نياز و نيكوكارى اشاره شد مىپردازيم:
يسنا بيشتر جنبۀ تقدس دارد و حاوى سرودهاى ستايش است كه براى ايزدان در معنى وسيع كلمه، هر چيز نيكو و سودرسان و زندگىبخش سزاوار ستايش است. ايزد در اوستا يزت 1 مىباشد، يعنى هرچيز شايستۀ ستايش. كاربرد پهلوى واژۀ يزد و يزدان به معنى شايستۀ ستايش و سزاواران ستايش، مفهوم ايزد يا فرشته را پيدا كرد. از لحاظ دستورى يزدان جمع يزد است در پهلوى، و در فارسى جديد عنوانى عام براى خداوند شده است.
آب پاك نيالوده، باران سودرسان زندگىبخش، ماه گوى چهره زيبا، خورشيد تابندۀ بركتبخش، ستارگان فروغمند، آسمان، رودها، درياها، چشمهها، گياهان سودمند، زمين گهوارهسان براى انسان، چارپايان و دامهاى سودرسان، سال و ماه و روز، گاهها وقتها، شهرها و روستاها، خان و مان، بزرگان و پارسايان، فَروَشىها و روانان نيك، ايزدان و امشاسپندان سى و سه گانه، دين مزدايى زرتشتى، قوانين نيك زندگى ساز، كوههاى آسايش بخش، داد و دهش (انفاق و صدقات)، علم و دانش، نعمت و ثروت و بركت، دليرى و زورمندى، راستى و درستى و بسيارى ديگر كه همه سزاوار ستايش و نيايش هستند. اهورامزدا خود خير محض، دانش محض، نيكى محض، خرد محض، جوهر اولاى زيبايى و نيكى و سودمندى است. ستايش و نيايش هر پديده نيك و سودرسان در واقع ستايش و پرستشى است براى خود اهورامزدا و همۀ ايزدان جلوههاى بىشمار از ذات خداوندى او به شمار مىروند.
در مراسم دينى كه بدين شكل ميان زرتشتيان چندين قرن است ادامه دارد، سرودهاى يسنا را دو موبد با هم تلاوت كرده و مىخوانند. اين دو موبد زوت 2 و راسپى 3 ناميده .مىشوند. اما پيش از آن، در زمان ساسانيان و حتى سدههاى اوليۀ تسلط تازيان، مراسم ستايش و يسناخوانى و آداب مربوط به آن به وسيلۀ هفت موبد انجام مىشد. 4