209شش گاهنبار يا گاهان‌بار - به طور كلى - اشاره به شش گاه يا شش هنگام از اوقات مختلف سال دارد كه موقع آفرينش عالم و عالميان مى‌باشد. در آيين مزديسنى (يكتاپرستى) زرتشت، اين شش گاه يا شش هنگام كه به شكرانۀ نعمت‌هاى خداوند متعال جشن مى‌گيرند و زرتشتيان - مانند ايرانيان قديم - در اين جشن‌ها بذل و بخشش و نذر و نياز و داد و دهش و خير و خيرات و انفاق مى‌نمايند و احسان مى‌كنند و سپاس اهورامزدا را بجا مى‌آورند. درآمد و منافع حاصله از موقوفات و نذور گهنبار نيز در اين ايام صرف نيات خيرخواهانه و نيكوكارانۀ واقف يا نذركننده مى‌شود.

شش جشن گاهان بار مربوط به اوقات شش‌گانۀ آفرينش جهان و جهانيان است.

در تورات و قرآن مجيد نيز آمده است كه خداوند متعال آسمان و زمين و مخلوقات و موجودات را در شش روز (مرحله) آفريده است.

اوستا نيز آفرينش جهان را در شش وقت قرار مى‌دهد. به همين لحاظ در آيين ايران باستان، اين شش هنگام به ياد اوقات شش‌گانۀ عالم خلقت جشن گرفته مى‌شد. نام اين جشن‌ها به ترتيب عبارت‌اند از:

1. ميديوزرم: ¹ ميان بهار كه زمين سبز و خرم است. براساس اعتقاد كهن ايرانيان در اين روز آسمان آفريده شده است.

2. ميديوشم: ² ميان تابستان. در اين هنگام آب آفريده شد..

3. پيتى‌شهيم: ³ وقتى كه گندم مى‌رسد. در اين‌گاه زمين خلق‌شده است..

4. اياثرم: ⁴ يعنى آغاز سرما. در اين هنگام نباتات خلق شده‌اند..

5 . ميديارم: ⁵ حدوداً ميانۀ فصل سرد. در اين روز جانداران آفريده شده‌اند..

6 . همس پت ميديم: ⁶ در اين روز انسان آفريده شده است و با خلق شدن او كار آفرينش پايان يافته است.