205داشتهاند. در صورتى كه همان طور كه در توضيحات بالا اشاره شد، زرتشتيان، اهل كتاب و يكتاپرست هستند و نور و آتش، در هنگام نماز و عبادت قبلۀ آنها مىباشد.
فردوسى، شاعر نامدار نيز، در اين باره سروده است: نگويى كه آتشپرستان بدند
وجود آتشكدههاى مختلف در اقصى نقاط ايران باستان، خود دليلى بر مؤمن بودن و يكتاپرستى ايرانيان بوده است. هر يك از آتشكدهها نيز به نوبۀ خود و با توجه به وسعت و اهميت و موقعيتى كه داشتهاند، داراى موقوفات و نذوراتى بودهاند و ادارۀ امور آنها توسط موبدان و هيربدان از محل درآمد همان نذرهاى اهدايى و موقوفات بوده است.
مؤمنان همواره قسمتى از نذور و هدايايشان را به صورت چوبها و گياهان خوشبو چون، هذانئپت (چوب انار) 1 اورواسن (چوب صندل) 2 و هوگئون (لبان) 3 و ..وهوكرتى (عود) 4 نذر و به آتشكدهها تقديم مىكردند. 5.
روز سوم از ماه ارديبهشت كه ارديبهشتگان خوانده مىشود، مرسوم بوده است كه زرتشتيان به آتشكده رفته و مراسم ستايش بجاى آورند. زراتشت بهرام پژدو در شرح حال زرتشت موسوم به زرتشتنامه، از نصايح امشاسپند ارديبهشت به زرتشت آورده است: به پيش آمدش فرخ ارديبهشت