184قرار گرفتند و از مجامع يهود رانده شدند. پس از آن مسيحيان ناچار بودند مراسم دعا و نماز را در خانهها به صورت جمعى برگزار كنند.
البته امروزه بسيارى از آيينها و مراسمى كه در گذشته بين يهوديان و مسيحيان معمول بوده است، رو به افول گذاشته است، زيرا نياز فطرى آنها كه همانا خداجويى و ارتباط با خدا بوده را اقناع نكرده است.
«به جرأت مىتوان گفت كه عشاى ربانى، ديگر محور آيينى زندگى غالب مسيحيان غربى،چه كاتوليك و چه پروتستان نيست و آيينهاى اعتراف و توبه اكنون بيشتر به گذشته تعلق دارند». 1
امروزه در جوامع مسيحى گرايش مردم به نماز، آن هم به صورت انفرادى و در خانهها گسترش يافته كه شايد به خاطر اين است كه نماز بهترين و بى واسطهترين راه ارتباط با خداست.
زيارتگاهها در متون مقدس
يهوديان در عهد عتيق غالب مراسم و عبادات رسمى و بزرگ خود را در هيكلها يا معابد برگزار مىكردند و زيارت هيكلها در نزد آنان، از اهميت بالايى برخوردار بود.
هيكل عبارت بود از چادر جماعت بزرگى كه مراسم مذهبى و ذبح و قربانى نيز در آنجا انجام مىگرفت. اين چادر بزرگ در اطراف خود، ايوانها و ستونها داشت و خانهها و حجرههاى كاهنان در آنجا بود.
ساختن يك هيكل كارى بسيار دشوار، طاقت فرسا و زمان بر بود، مثلاً هيكلى را كه حضرت داود عليه السلام بناى آن را شروع كرد، با بيش از يكصد هزار نفر كارگر پس از مدت چند سال به دست سليمان عليه السلام به پايان رسيد 2 مقصود از هيكلى كه در بيشتر مواضع كتاب مقدس از آن نام برده شده است، هيكل اورشليم است كه بر كوه «موريا»