183سفر تثنيه؛ 4. آيات 18 تا 21 باب 11 سفر تثنيه. 1
مراسم نيايش و نمازهاى جمعى در بين يهوديان به شيوههاى خاص انجام مىگرفت. در اين مراسم افراد براساس رتبه و مرتبۀ شخصيتى و خانوادگى بر يكديگر تقدم و برترى داشتند و بر همين اساس در مجمع مىنشستند.
«اول جايگاه مخصوص مشايخ بودند» 2 بعد «رؤساى مجلس كه مركب از بزرگان و صاحب منصبان بود و سپس خادمان» 3 پس از آن جايگاه شماسان بود كه صدقهها را تقسيم مىكردند و بعد كسى كه دعا را مىخواند قرارداشت.
مراسم نيايش و نماز اين گونه شروع مىشد كه واعظ بر منبرى مىرفت و همۀ حاضرين به پا مىخاستند و پس از دعا همگى نماز اقامه مىكردند كه در آن برخى از آيات، قرائت گرديد. 4
در دعا شخص داعى همانطور كه براى خود دعا مىكرد، براى ديگران نيز دعا مىكرد. على الخصوص براى سلاطين و صاحبان منصب 5 اين دعا حتى مىتواند براى دشمنان و قاتلان خود هم باشد، همان گونه كه «اِستيفانِ» يهودى بعد از اينكه كليساى اورشليم او را تعيين كرد تا به حواريون در خدمت رسانى به فقرا مساعدت نمايد، باعث اشتعال غيرت و ضديت و تعصب يهود گرديد. لذا نسبت كفرگويى به وى داده، دستگيرش نمودند و پس از محاكمه او را سنگسار كردند و در حين سنگسار شدن زانو زد و ندا سر داد كه «خداوندا اين گناه را بر اينها مگير» اين را گفت و خوابيد. 6
بعدها حواريون نيز در مراسم با يهوديان مشاركت مىكردند و اين مشاركت در انجام فرايض بين يهوديان و مسيحيان وجود داشت، تا زمانى كه حواريون مورد كينه