18صادقين را با صادقين اشتباه نكنيد و هم بعد از شناخت، لحظهاى درنگ نكرده و همواره با كمال جديت و با همۀ وجود همراهى با صادقين را رعايت كنيد؛ همانگونه كه رسول مكرم صلى الله عليه و آله نيز در اين معيت و مصاحبت به حدى در عبوديت و بندگى به پروردگار عالم مداومت و همراهى مىكرد كه احدى در اين مسير با او يار نبود، از اين رو فرمود:
«لى معى اللّٰه وقت لايسعه ملك مقرّب ولا نبىّ مرسل»؛ 1 براى من نسبت به خداوند حالاتى است كه هيچ فرشتۀ مقرب و هيچ نبى فرستادهاى ياراى قدم نهادن در آن عرصه را ندارد،و از فرط اين مصاحبت خداوند او را به عنوان حبيب خود اتخاذ كرد: «واتّخذتك حبيباً». 2
و به تبع آن حضرت، امام على عليه السلام نيز نسبت به آن حضرت همين حد از متابعت را داشت، كه اولاً خود را به عنوان بندهاى از بندگان حضرت محمد صلى الله عليه و آله معرفى كرده:
«... إنّما أنا عبد من عبيد محمد صلى الله عليه و آله » 3 و در خطبۀ «قاصعه» كيفيت اين تبعيت و همراهى را ياد مىكند:
«ولقد كنت اتبعه اتباع الفصيل اثر امّه يرفع لى فى كل يوم من أخلاقه علما و يأمرنى بالاقتداء به»؛ 4 تبعيت من از پيامبر گرامى به حدى بود كه از لحظهاى او جدا نمىشدم و هر روز نكتهاى از اخلاق نيك وپسنديده به من مىآموخت و به من فرمان مىداد كه پيروى كنم.
اين مصاحبت به حدى بود كه در بين همۀ مؤمنان تنها او برادر و همتاى حقيقى پيامبر شد و طبعاً او نيز محبوب الهى و به منزلۀ جان رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله معرفى شد:
«يا على أنت منّى و أنا منك و أنت اخى». 5
بايد توجه داشت كه اين معيت و همراهى، وقتى به اوج رسيد و انسان در مسير عبوديت و اطاعت الهى ميادين، مواقف و منازل را طى كرد. اين معيت كه همراهى و مصاحبت ويژه بوده و متضمن هدايت، كمال و آشنايى با اسرار عالم است، از ناحيۀ