94شش- با توجه به نكات ياد شده، اثبات مى‌شود كه رحمت خداى متعال، كه همان هدايت خاصه اوست، بر پيامبر اكرم(ص) از گذشته تا قيامت ادامه خواهد داشت و بديهى است كه هر اندازه رحمت خاصه خداى متعال بر انسانى بيشتر شود، به همان ميزان مقام قرب او نزد پروردگار بيشتر مى‌شود و منظور از تكامل برزخيان، در عالم برزخ و قيامت، جز همين رفعت مقام و منزلت نزد خداى متعال نيست.

سيزده- مجموع آياتى كه خداى متعال را از طرفى «رب» و «مربى» تمام موجودات عالم معرفى مى‌كند: اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعٰالَمِينَ ، ¹وَ هُوَ رَبُّ كُلِّ شَيْءٍ ، ² و از طرفى بازگشت و منتهاى همه امور را به سوى او مى‌داند: إِلَى اللّٰهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ ، ³إِنَّ إِلىٰ رَبِّكَ الرُّجْعىٰ ، ⁴وَ أَنَّ إِلىٰ رَبِّكَ الْمُنْتَهىٰ ، ⁵ و إِنّٰا لِلّٰهِ وَ إِنّٰا إِلَيْهِ رٰاجِعُونَ . ⁶

با عنايت به اينكه اولاً: ربوبيت، به معناى سوق دادن شىء به سمت كمال آن است و ربّ كسى است كه شأن او سوق دادن اشياء به سوى كمال و تربيت آنهاست. درحالى‌كه اين صفت در او ثابت است و مفاهيم مالكيت، مصاحبت، سيادت، قيمومت، ملازمت، تداوم بخشيدن، برآوردن حاجت، تعليم و تغذيه، همه از لوازم و آثار ربوبيت و تربيت است.