93 الصلاة من الله رحمة، و من الملائكة التزكية و من الناس دعاء. ¹

درود خداى متعال بر پيغمبر(ص) نزول رحمت، درود ملائكه تقديس و درود مردم بر او، طلب رحمت از خداى متعال براى آن حضرت است.

طبق آيه شريفه:

يك- خداى متعال درود خود را كه همان رحمت اوست، بر پيامبراكرم(ص) نازل مى‌كند و اين نزول رحمت با فعل مضارع سَيَصْلَوْنَ بيان شده كه نشانگر استمرار و پيوستگى است.

دو- از مؤمنين خواسته شده آنان درود خودشان را پياپى (با توجه به اقتضاى فعل امر يُصَلُّوا ) به آن حضرت تقديم كنند.

سه- امر خداوند، همه مؤمنين را در بر مى‌گيرد؛ اعم از آنان كه در زمان نزول آيه شريفه حضور داشته‌اند يا آنان كه در زمان‌هاى بعد مخاطب آيه خواهند بود.

چهار- تأثيرپذيرى و انتفاع اهل برزخ از خيرات اهل دنيا، از منظر آيات و روايات، چنان‌كه خواهد آمد، امرى مسلم است و دلالت همين آيه نيز بر انتفاع، واضح و روشن است.

پنج- هدايت خاصه خداى متعال نسبت به مؤمنين، رهنمون آنان به حق و حقيقت ايمان است ² و چون حق همان خداوند است: ذٰلِكَ بِأَنَّ اللّٰهَ هُوَ الْحَقُّ ³ و او نيز بى‌منتهاست، پس هدايت به سوى او نيز نامنتاهى است.