153نشده است، ازاين‌روى به ميت نمى‌رسد. ¹

ابن قيم جوزيه، كه از شاگردان و مريدان ابن تيميه به شمار مى‌رود، همچون استاد خود به وصول مطلق خيرات و قربات به ميت معتقد است و در كتاب الروح به طور مشروح در اثبات آن دليل اقامه نموده است. ²

او نيز مانند ابن تيميه اهداى قرائت قرآن به ميت را تطوعاً صحيح مى‌داند، ولى اخذ اجرت بر آن را نادرست مى‌شمارد. نيز قول كسانى را كه گفته‌اند، قرائت قرآن براى اموات در زمان پيامبر اكرم(ص) و سلف صالح مرسوم نبوده، پس انجام آن بدعت است، مردود شمرده و دلائل متعدد در اثبات آن ارائه نموده است. ³

اما ديدگاه برخى از وهابيان معاصر با ديدگاه ابن تيميه در اين موضوع متفاوت است. بن باز، مفتى اعظم و سابق عربستان، در پاسخ پرسشى كه آيا خيرات به ميت مى‌رسد يا نه؟ به حديث:

«إذا مات ابن آدم انقطع عمله ...» تمسك كرده، به استناد آن انجام عبادات بدنيه -غير از چند مورد معدود- و اهداى آن به ميت را نامشروع دانسته است. به گفته او دليلى بر جواز اهداى نماز و قرائت قرآن به اموات وجود ندارد و همچنين بر انجام طواف و روزه مستحبى براى آنان دليلى نيست، بلكه دليل شرعى بر ترك آنها است. ⁴

البانى از ديگر وهابيانى است كه وصول خيرات به ميت را، جز در