174در اين روايت امام(ع) بر اين نكته تأكيد دارند كه امام حسن و امام حسين(عليهما السلام) پشت سر مروان نماز مىخواندند و بعداً اعاده نكرده و چيزى بيش از آن نماز، نمىخواندند. چنين اقتدايى از طرف اين دو امام بزرگوار كه پيشواى شيعه بودهاند، قطعاً آثار مثبتى براى اسلام و شيعه داشته است. بنابراين حتى در صورتى كه شخص معروف به تشيع، حقيقتاً اقتدا كند، غرض از مدارات حاصل مىشود. افزون بر اين ممكن است كسى كه تشيعش معروف باشد، در برابر افراد خاصى كه از اختلافات در احكام و فروعات فقهيه آگاهند، متهم به خواندن نماز صورى شود. ولى از آنجا كه بسيارى از مردم عامى از جزئيات احكام اطّلاع ندارند، غرض مدارا كه ايجاد وحدت بين امّت اسلامى و مانند آن است، محقق مىشود؛ بلكه بايد مدعى شد اگر شخص معروف به تشيع نباشد و اقتداى حقيقى كند، اين مهم، محقق نمىشود.
تكميل وجه جمع اول: عدم صحت اقتدا به ناصبى حتى در شرايط تقيه
امام خمينى(رحمه الله) كه وجه جمع اول را مطرح كردهاند، بين مخالف ناصبى و غيرناصبى تفاوتى قائل نشده، بلكه با توجه به استناد به بعضى روايات اقتدا به ناصبى 1 و پذيرش ظهور آن در اقتداى حقيقى، در شرايط ثانوى اعم از مدارات و خوف به ناصبى نيز، اقتداى حقيقى را پذيرفتهاند. اما مرحوم آيتالله العظمى اراكى بيانى دارند كه با توجه به آن مىتوان وجه اول از وجوه جمع را تكميل كرد. ايشان بعد از ذكر اين روايت از دعائمالاسلام مىفرمايند:
اين روايت با حكم به اجزاى در تقيه از مخالفين كه قبلاً بيان نموديم تنافى ندارد؛ چون حكم به صحت و اجزا مربوط به مخالفين غيرناصبى است؛ اما نصّاب حكم سائر كفّار را داشته كه اوّلاً حضور در جماعت آنان و همراهى صورى با آنان مرغوب نبوده و در صورت ضرورت همراهى، خواندن نماز با آنان، به هيچ وجه مجزى و