60خود شيخ برتر بودهاند كه فرحان مالكى، اسامى آنها را در كتاب «مُبلِّغ، نَه پيامبر» آورده است. 1 وى در جاى ديگر، نگرش وهابيان را درباره مخالفان خود، اينگونه تبيين مىكند:
غُلات وهابيت، هرگز گفته كسى را درباره وهابيت يا سلفيه نمىپذيرند؛ مگر كسى كه فقط ثناگويى كرده باشد. ازاينرو، تا امروز به گفتههاى «قصيمى» كه در نهايت كارش به الحاد كشيد، در دفاع از شيخ محمد استشهاد مىكنند. اما از يك سلفى حنبلى سخنى در نقد شيخ نقل نمىكنند.
گويا آنان مىگويند ما گفتههاى كسى را مىپذيريم كه ما را مدح و ثنا كند و از هر عيب و گناهى پاك بداند؛ هرچند فاجر، ملحد يهودى يا نصرانى باشد و هركس از ما انتقاد كند، هرچند از شايستهترين بندگان خدا و عالمترين و خاشعترين افراد در برابر خدا باشد، او را متهم مىكنيم.
اما درباره غيرمسلمانان به همين بسنده مىكنند كه او غيرمسلمان است. ولى درباره مسلمانان مىگويند: او از حسودان و دشمنان شيخ است. پس سخن كسى پذيرفته نمىشود؛ مگر گفتههاى خود شيخ يا پيروانش. 2