59فى تاريخ النجد» درباره جنگهاى ابنسعود و محمد بن عبدالوهاب گزارش مىكند، خبرى از انتشار توحيد و اسلام بين اعراب باديهنشين نيست. بلكه آنچه در تمامى صفحاتى كه عنوان غزوات المسلمين را يدك مىكشد، بهصورت گسترده ديده مىشود، كلمات غارت، قتل، ويرانى، آتش زدن، وحشت، فرار و امثال اينهاست. 1
ابنبشر در مقام گزارشگر حركت وهابيت، پى در پى در صفحات كتابش مىنويسد: «غزا» ؛ «جنگ كرد»، «قتل المسلمون» ؛ «مسلمانان جنگ كردند»، «غنم المسلمون» ؛ «مسلمانان غنيمت گرفتند»، «اسرو»؛ «به اسارت بردند»، «صرموا النخيل» ؛ «از درختان نخل برداشت كردند»، «احرقوا الزروع»؛ «باغها را سوزاندند» و... .
مراد ابنبشر از مسلمانان، وهابيانىاند كه دعوت محمد بن عبدالوهاب را پذيرفتهاند. بنابراين هيچكدام از اين كلمات، به بحث توحيد و اسلام اشاره ندارد. 2
پاسخ به ادعاى صلاحيت نداشتن مخالفان
اگر وهابيان تلاش كنند علماى اسلامى مخالف شيخ را به مذهبگرايى، طايفهگرايى يا ناآگاهى به وضع نجد و اطراف آن متهم كنند، نمىتوانند شيخ سليمان بن عبدالوهاب را كه جزء سرسختترين مخالفان شيخ بوده است، به چنين سخنانى متهم نمايند.
همچنين مخالفان شيخ، كسانى بودهاند كه از نظر علم و عمل، از