142بودن كسانى كه خصم آنها را موحد مىنامد. 1
در سنت رسولخدا(ص) نيز وارد نشده است كه آنها را موحد به توحيد ربوبى نامگذارى كند و از هيچكدام از صحابه نيز نقل نشده است كه در حق آنها از ايمانى غير از ايمان ديگر بگويند؛ مانند آنچه از ابنعباس نقل شده است كه در بعضى موارد «از كفرى غير از كفر ديگر» سخن گفته است. اين موارد، بهصورت مؤكد، دلالت مىكند كه عرف و لغتى كه در دوران پيامبر(ص) و اصحاب او رواج داشت، از اطلاق موحد يا توحيد ربوبيت بر چنين انسانهايى، مانع مىشود. همچنين توحيد و عقيده حقيقى آن است كه در قلب ثابت باشد و عمل نيز آن را تصديق كند. 2
نصب و ناصبىگرى در انديشه وهابيت
از جمله عناوينى كه تمامى فرقههاى اسلامى مىكوشند خود را از آن مبرا نشان دهند، ناصبى بودن يا پذيرش انديشه نصب است. اين حقيقت، آنگاه روشن مىشود كه وهابيان با اينكه تحت تأثير انديشههاى ابنتيميه، جلوههاى نصب در تفكرشان رسوخ يافته است 3، سعى دارند خود و ابنتيميه را از ناصبى بودن تبرئه كنند؛