141خلقت آسمان و زمين بينديشند تا بفهمند كه آسمان و زمين خالقى دارد؛ چنان‌كه خداوند مى‌فرمايد:

(أَ فَلاٰ يَنْظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ * وَ إِلَى السَّمٰاءِ كَيْفَ رُفِعَتْ * وَ إِلَى الْجِبٰالِ كَيْفَ نُصِبَتْ * وَ إِلَى الْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ ) (غاشيه: 17 - 20)

آيا آنان به شتر نمى‌نگرند كه چگونه آفريده شده است؟! و به آسمان كه چگونه برافراشته شده؟! و به كوه‌ها كه چگونه در جاى خود نصب گرديده؟! و به زمين كه چگونه گسترده و هموار گشته است؟!

بنابراين، استنباط توحيد ربوبيت از اين دسته از آيات براى مشركان، نه تنها، معارض با نصوص قرآن است؛ بلكه استنباطى سطحى و بى‌مايه است. ¹

ثالثاً، حتى اگر بپذيريم كه طوايفى از مشركان، حقيقتاً حتى در غير از مقام جدل و مناظره، به خالقيت و زندگى‌بخشى و ميراندن خدا اعتراف داشتند، اين باور و اعتراف، آنها را مؤمن به توحيد ربوبى يا موحد نمى‌كند؛ نه شرعاً، نه لغتاً و نه عرفاً. اما شرعاً، به‌سبب سخن خداوند است كه مى‌فرمايد:

(أَلاٰ لِلّٰهِ الدِّينُ الْخٰالِصُ وَ الَّذِينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ أَوْلِيٰاءَ مٰا نَعْبُدُهُمْ إِلاّٰ لِيُقَرِّبُونٰا إِلَى اللّٰهِ زُلْفىٰ إِنَّ اللّٰهَ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ فِي مٰا هُمْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ إِنَّ اللّٰهَ لاٰ يَهْدِي مَنْ هُوَ كٰاذِبٌ كَفّٰارٌ) (زمر: 3)

اين كلام پروردگار تصريح دارد به دروغگو بودن آنها و كافر