130
تفسير خاص وهابيت از عبادت
مهمترين نظريهاى كه پايه فكرى وهابيت را شكل مىدهد، سخن گفتن از توحيد و شرك است. آنان با تفسير خاص از عبادت و نيز عبادت خواندن بسيارى از اعمال مسلمانان، زمينه متهم كردن مسلمانان را به شرك فراهم كردند؛ گويى زير چرخ كبود، غير از پيروان ابن عبدالوهاب و ابنتيميه، موحد ديگرى وجود ندارد.
آيتالله سبحانى(حفظه الله) با سالها تجربه در عرصه نقد وهابيت، به پژوهشگران سفارش مىكند كه براى نقد وهابيت، ابتدا عبادت را بهصورت دقيق و منطقى تعريف كنند. سپس آن را بر موارد نزاع، تطبيق نمايند. 1
راغب اصفهانى در مفردات مىگويد: «عبوديت، اعلام حقارت است؛ در اين معنا، عبادت از عبوديت رساتر است». 2
«زجاج»، ذيل آيه ( إِيّٰاكَ نَعْبُدُ ) مىگويد: «معناى عبادت در لغت، فرمانبردارى همراه با خضوع است». 3 ابنمنظور هم معتقد است: «عبادت همان طاعت است». 4
در مجموع، از سخن لغويان به دست مىآيد كه عبادت، به معناى خضوع و فروتنى است. ولى اين تعاريف، معناى عامى را