119آيه ( كُلُّ شَيْءٍ هٰالِكٌ إِلاّٰ وَجْهَهُ ) ¹؛ «همه چيز، جز ذات [پاك] او فانى مى‌شود»، به دين تفسير كرده است.

همچنين آنچه از ضحاك روايت مى‌كنند كه وى كلمه وجه را در اين آيه، به ذات خداوند و بهشت و دوزخ و عرش تفسير كرده است. اما ابن‌تيميه خود اين نظريه را بر مى‌گزيند كه وجه به معناى جهت تفسير شود. اين، بخشى از اسماء و صفات است كه در كتاب و سنت نبوى وارد شده است و بسيارى از رجال سلف، به تأويل تفصيلى آن پرداخته‌اند. ²

شايد همين كار ابن‌تيميه، يعنى تأويل وجه به جهت، بتواند هرگونه چانه‌زنى و نزاع را در اين موضوع پايان دهد؛ زيرا او كسى است كه خلف را در تأويل اين‌گونه آيات، سرزنش كرده است. ³

رد دليل دوم

اولاً، نمونه‌ها و مثال‌هايى كه گذشت براى ابطال اين ادعا كافى است؛ زيرا هيچ‌كدام از آنان كه دست به تأويل زدند، اهل تعطيل نبودند. بنابراين اگر در تأويل‌هاى آنان، چيزى كه مستلزم تعطيل يا تكلف در فهم و نظر باشد وجود داشت، هرگز به چنان تفسيرها و تأويل‌هايى اقدام نمى‌كردند.

ثانياً، اگر هم ما بر تأويل‌هاى ذكرشده، چشم بپوشيم و بگوييم