116
ادله سلفيه در نقد تأويل كلامى
نظريهپردازان سلفى، تأويل كلامى را نقد مىكنند و به شدت به آن هجوم مىآورند كه در اينجا به چند نمونه اشاره مىكنيم:
- مخالف تأويل كلامى با اجماع سلف: اگر براى نصوص، معناى مخالف ظاهر بود، ما را به آن آگاه مىكردند، اما آنان چنين نكردند و اين دلالت مىكند كه نصوص، معنايى جز معناى ظاهرى خود ندارد. 1
- فراتر رفتن از حد معناى لغوى اين الفاظ كه خداوند براى خود ثابت كرده است و وارد شدن به حوزه مجاز و استعاره و تشبيه چيزى، جز گونهاى از تعطيل نيست. 2
ارزيابى و نقد
سلفيان در حوزه معناشناسى، قائل به ظاهرگرايىاند كه يك بُعد از ظاهرگرايى، معناى ظاهرى در برابر مؤول است. سلفيان با نفى تأويل و پذيرش ظاهرگرايى، در دام باورهاى سخيفى افتادهاند كه رهايى از آن، برايشان ميسر نيست. يكى از اين محذورات، گرفتار آمدن در دام تشبيه و تجسيم است. در مقابلِ اين گروه، محققان جهان اسلام موضع گرفته و به نقد آنان پرداختهاند. در اينجا نقد سلفيان را از ديدگاه دو تن از محققان پى مىگيريم: