67از ديگر خصيصههايى كه خداوند، پيامبرش را با آن بر ساير خلايق برترى و فضيلت داده اين است كه همانگونه كه پيامبر(ص) پدر معنوى و سعادتبخش مؤمنان است، همسران او هم از حيث شرافت و احترام، در حكم مادران همه مؤمنان به دين پيامبر(ص) مىباشند.
در شرح و توضيح آيه «اولويت» گفتيم كه در بعضى از روايات «و هو ابٌ لهم»، در تفسير آيه شريفه آورده شده است. با توجه به اين نكته و تصريح آيه (إِنْ أُمَّهٰاتُهُمْ إِلاَّ اللاّٰئِي وَلَدْنَهُمْ) (مجادله: 2) مشخص مىگردد كه (وَ أَزْوٰاجُهُ أُمَّهٰاتُهُمْ) جعل تشريعى است؛ يعنى آنان در جايگاه مادران مؤمنان در وجوب تعظيم و تكريم و نيز حرمت ازدواج با آنها بعد از پيامبر(ص) مىباشند؛ نه اينكه مادر حقيقى باشند.
پس اين آيه، در مقام اثبات تمام احكام مادرى، از قبيل محرميت يا توارث يا محرم بودن دختران، پسران، خواهران، برادران يا مادر و پدر آنها نسبت به مسلمانان به عنوان احكام مادران واقعى نمىباشد. شافعى بر اين نكته تصريح مىنمايد و مىگويد: «يعنى اينكه در برخى احكام كه همان وجوب احترام و حرمت نكاح با آنها باشد، حكم مادر را دارند». 1 طبرسى(رحمه الله) مىگويد: «مراد از اين آيه، حرمت عقد و نكاح آنهاست و لاغير؛ زيرا با اين آيه، هيچ چيز از احكام مادرى ثابت نمىشود؛ مگر حرمت عقد». 2 صاحب جواهر نيز چنين نظرى را تأييد نموده است. 3
تمامى عالمان شيعه، در اين مسئله اتفاقنظر دارند كه اين آيه، همسران پيامبر(ص) را به مادران تشبيه نموده است؛ نه اينكه آنها مادران واقعى باشند تا بتوان حليت نظر يا ساير احكام مادرى را بر آنها جارى كرد؛ زيرا با برخى آيات قرآن، مانند آيه