56نقصان و مذمت است. ما اينگونه رفتارها را از پادشاهان و حاكمان جور و ستم انتظار داريم؛ نه از پيامبر رحمت و مظهر مهربانى خداوند و كسى كه مشكلات مسلمانان بر او سخت مىآمد و نمىتوانست گرفتارى ديگران را ببيند. حتى به فرموده اميرمؤمنان على بن ابىطالب(ع)، پيامبر(ص) در جنگها از همه به دشمن نزديكتر بود 1؛ نه اينكه بخواهد جان خود را حفظ كند و ديگران را سپر قرار دهد؛ چه رسد بخواهد براى حفظ جان خود، آب و غذا را از دست تشنه و گرسنه محتاج و مضطر بگيرد و خود بخورد و جان خود را حفظ نمايد؛ اگرچه آن تشنه و گرسنه، از تشنگى و گرسنگى هلاك شود.
تصور كنيد انسانى را كه آب و غذا دارد و به آن محتاج است؛ به طورىكه اگر از او گرفته شود، خواهد مرد. حال فرد ديگرى كه آب و غذا ندارد، براى بقاى حيات خودش، آب و غذاى نفر اول را بگيرد و او را گرسنه و تشنه رها كند تا بميرد. شما درباره فرد دوم چه نظرى مىدهيد؟! عمل او را چگونه توجيه مىنماييد و چه حكمى بر او جارى مىكنيد؟!
در اين شيوه و شكل طرح بحث، شما، پيامبر رحمت(ص) را به جاى آن فرد دوم گذاشتهايد. بىشك رفتار شخص دوم به هيچ وجه از نظر اخلاقى صحيح نيست؛ چه رسد به اينكه آن را از خصائصالنبى(ص) بدانيم. البته اگر آن شخص صاحب غذا و آب، خود ايثار كند و آنچه را دارد براى حفظ جان شخص دوم ببخشد، از فضايل برتر اخلاقى به شمار مىآيد؛ به ويژه اگر اين ايثار در راه حفظ جان جانان، پيامبر اعظم(ص) باشد.
بىترديد چنين استدلالى به آيه «اولويت»، در جهت عكس مفهوم آيه است؛ زيرا اين نظريه القا مىكند كه پيامبر(ص) هميشه خود را بر ديگران مقدم مىكرده