49او مساوى با اطاعت خدا 1 و موجب رستگارى است. 2
پيامبر(ص) هيچگاه مصالح شخصى خود را بر مصالح ديگران و امت اسلامى مقدم نمىكند. بلكه با ايثار، هميشه ديگران را بر خود مقدم مىنمايد و از ناراحتى ديگران، غمگين و بر رسيدن به سعادت آنها حريص و به مؤمنان، مهربان و رحيم است. 3 ايشان همانند يك پدر براى فرزند خود، بلكه بالاتر از آن است و بدان سبب كه «نبى» است و صاحب اخبار عالم بالاست و به او وحى مىرسد، مصالح هر فرد را بهتر از خودش مىداند.
پس هنگام تعارض دو مصلحت، آنچه را پيامبر(ص)، مصلحت بداند، مقدم مىگردد. بىترديد اين اولويت، فرع اولويت و خواست و اراده الهى است كه بر همه چيز حاكم است.
اولويت، جايگاه «نبى»
در آيه مباركه، تأكيد بر «نبى» شده است؛ زيرا «نبى»، داراى جايگاهى عظيم است؛ بهطورى كه از اخبار عالم بالا به وسيله وحى آگاه مىشود و صلاح مؤمنان را از طريق وحى مىداند و هيچگاه خطا نمىكند؛ چه خطاى در فكر و چه خطاى در فعل. بنابراين موضوع در اين آيه، شخص نيست، بلكه جايگاه نبوت است. پس اگر نبوت گرفته شود، «اَولى» بودن نيز مرتفع است.
بسيارى از مفسران بزرگ، بر اين معنا تأكيد نمودهاند؛ چنانكه شيخ طوسى(رحمه الله) مىگويد: «همانا ولايت نبى در ظاهر و باطن، به علت نبى بودن او، واجب است و اگر نبوت مرتفع گردد، ولايت او واجب نيست». 4 در جايى ديگر نيز مىگويد: