153نسخ را روايتى منقول از عايشه مى‌دانند كه گفته است: «پيامبر از دنيا نرفت؛ تا اينكه خداوند، ازدواج با هركه را مى‌خواست، بر او حلال كرد». ¹

گروهى ديگر از عالمان فريقين، اعتقاد دارند (مِنْ بَعْدُ) يعنى بعد از آنكه «ما براى تو همسرانت را حلال كرديم». پس مقصود آيه، آن است كه در آيه «اِحلال»، خداوند ازدواج با چند دسته از زن‌ها را براى پيامبر(ص) حلال نمود. سپس در آيه «حرمت»، ازدواج با غير اينها را حرام كرد؛ يعنى ازدواج با غير از آن كسانى كه بر تو حلال كرده‌ايم، حرام است. بنابراين نسخ، اتفاق نيفتاده است. بلكه نوعى تأكيد بر مسئله است.

دليل عالمان اهل‌سنت

1. روايت «ابى بن كعب» كه از او سؤال شد آيا اگر يكى از همسران پيامبر(ص) وفات نمايد، پيامبر(ص) مى‌تواند دوباره ازدواج كند؟ ايشان جواب مى‌دهد اين بر پيامبر(ص) حرام نبوده است و سپس آيه (إِنّٰا أَحْلَلْنٰا) را قرائت مى‌كند و مى‌گويد: خداوند چند دسته از زن‌ها را بر پيامبر(ص) حلال نمود و بقيه را حرام. پس از اول حرمتى نبوده است تا نياز به نسخ و حكم به حليت باشد.

2. دليلى بر نسخ و تقدم آيات بر هم نداريم تا بگوييم آيه (أَحْلَلْنٰا لَكَ) كه در مصحف مقدم شده، در ترتيب نزول، مؤخر بوده و آيه (لاٰ يَحِلُّ) را نسخ كرده است. ²

دليل عالمان شيعه

1. سياق آيات نشان مى‌دهد (لاٰ يَحِلُّ) بعد از (إِنّٰا أَحْلَلْنٰا) است و ارتباط با آن آيه دارد و مقصود آن است كه غير از آن دسته از زن‌ها كه بر شمرديم بر تو حلال نيستند. ³