150اما دليلى بر حمل معناى آيه به نماز عيد و قربانى وجود ندارد. سبب نزول سوره مباركه كوثر نيز چنين معنايى را افاده نمىكند. دليلى هم بر نزول سوره كوثر در ايام قربانى نداريم. روايت معتبرى هم كه اين معنا را افاده كند وجود ندارد. فقط از «قتاده» چنين تفسيرى نقل شده است و در مقابل، اقوال و نظرات متعدد و گوناگونى بيان شده است كه مراجعه به كتب تفسيرى، مانند مفاتيح الغيب و كشاف زمخشرى، اين مطلب را به خوبى روشن مىنمايد.
درباره تفسير دوم بايد گفت كه آيا پيامبر(ص)، مداومت بر نماز نداشته يا براى غيرخدا كارى را انجام مىداده است كه خداوند به او بگويد براى شكرانه اين نعمت، بر نماز مداومت كن و كارهايت را براى خدا خالص كن؟ بىترديد اين تفسير، با شأن نزول سوره كوثر سازگارى ندارد. افزون بر اين، دليلى از قرآن يا سنت، بر اين معنا نداريم. بلكه چنين نظرى، تفسيرى سليقهاى است.
كاملترين تفسير كه سازگار با شأن نزول آيه كريمه مىباشد از طريق اهلبيت(عليهم السلام) رسيده و در كتب تفسير روايى شيعه و اهل سنت، متواتر نقل شده است كه مقصود از (فَصَلِّ) آن است كه به شكرانه نعمت بزرگ كوثر، نماز بخوان و هنگام تكبير نماز، دستها را تا محل نحر، بالا ببر 1 كه بالا بردن دستها هنگام تكبير، به معناى قربانى كردن هوا و هوسها و به پشت سرانداختن غيرخداست. بنابراين از آيه كريمه نمىتوان وجوب نماز عيد و قربانى را استنباط نمود.
با توجه به مدلول آيه كريمه سوره كوثر و تأويلى كه از اهلبيت(عليهم السلام) رسيده است، اين آيه هيچ دلالتى بر وجوب نماز عيد و قربانى بر پيامبر(ص) ندارد. روايات ذكر شده در منابع اهل سنت نيز، از حيث سند، نمىتوانند مورد استناد باشند. بنابراين نمىتوانيم نماز عيد و قربانى را از خصائص پيامبر(ص) بدانيم. به