123شيعه و اهل سنت، نداشتن سايه، به عنوان خصيصه پيامبر(ص) نام برده شده است. 1 ولى اين خصيصه، ارتباط با اين آيه ندارد؛ زيرا نور بودن پيامبر(ص) به اين معنا نيست كه پيامبر(ص) همانند نور ظاهرى ديده مىشود. بلكه مقصود از نور بودن پيامبر(ص) نورانيت وجودى و باطنى پيامبر(ص) است.
امام صادق(ع) نيز نور را اينگونه معنا مىفرمايد: «نور، يعنى روح بدون بدن». 2 پس سخن پيامبر(ص) كه فرمود: «اول چيزى كه خداوند خلق كرد، نور من بود»؛ يعنى روح پيامبر(ص) بود؛ چنانكه از ابنعباس اينگونه نقل شده است: «روح پيامبر(ص)، نورى نزد خدا بود». 3
پس اين «نور»، به معناى نور ظاهرى نيست؛ تا بگوييم چون نور است، سايه ندارد. بلكه اگر هم سايه نداشتن پذيرفته شود، خصيصهاى ديگر، جداى از اين خصيصه است. در نهايت مىتوان گفت كه مقصود از نور، وجود نورانى است كه هيچ نوعى از ظلمت و تاريكى و گمراهى، در آن وجود ندارد.
برخى از عالمان اهل سنت، اين خصيصه را براى پيامبر اعظم(ص) قبول نداشته و گفتهاند:
قائلان به اين ويژگى براى پيامبر(ص)، دچار غلو در مقام ايشان شدهاند؛ زيرا غافل شدهاند از آياتى كه تأكيد مىكند پيامبر(ص)، بشرى است همانند ساير بشر و قدرتى فراتر از قدرت ساير انسانها ندارد؛ مگر اينكه به او وحى مىشود. پس براى مسلمان، سزاوار نيست كه چيزى را بدون دليل و برهان، به خدا و پيامبر(ص) نسبت دهد.
دليل ديگر ايشان اين است: «اگر معتقد شويم پيامبر(ص) مخلوقى از نور