79درباره اثبات امكان و وقوع رجعت، به آيات بسيارى از قرآن استناد شده است؛ براى مثال، خداوند متعال مىفرمايد:
(أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ خَرَجُوا مِنْ دِيٰارِهِمْ وَ هُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقٰالَ لَهُمُ اللّٰهُ مُوتُوا ثُمَّ أَحْيٰاهُمْ...) (بقره: 243)
آيا نديدى گروهى [از بنىاسرائيل] را كه از ترس مرگ، از خانههاى خود فرار كردند؟ و آنان، هزاران نفر بودند [و به بهانه فرار از طاعون، از شركت در ميدان جهاد خوددارى نمودند]. و خداوند فرمان مرگ آنها را صادر كرد [و به همان بيمارى، مردند]. سپس خدا آنها را زنده كرد... .
صاحب تفسير نمونه در استدلال بر اين آيه مىنويسد:
نكتهاى كه شايان توجه مىباشد مسئله امكان رجعت است كه از اين آيه به خوبى استفاده مىشود. توضيح اينكه: در تاريخ گذشتگان مواردى را مىيابيم كه افرادى بعد از مرگ، به اين جهان بازگشتند؛ مانند ماجراى جمعى از بنىاسرائيل كه همراه موسى(ع) به كوه طور رفتند كه در آيات 55 و 56 سوره بقره آمده و داستان عُزَير يا ارميا كه در آيه 259 همين سوره آمده است و همچنين حادثهاى كه در آيه مورد بحث به آن اشاره شده است.
بنابراين مانعى ندارد كه همين مسئله در آينده نيز تكرار شود. دانشمند معروف شيعه، مرحوم صدوق، نيز به همين آيه براى امكان مسئله رجعت استدلال مىكند و مىگويد: يكى از عقايد ما اعتقاد به رجعت است [كه گروهى از انسانهاى پيشين، بار ديگر در همين دنيا به زندگى بازمىگردند]. 1
همچنين در روايات بسيارى، به وقوع رجعت پس از قيام قائم آلمحمد(عج) اشاره شده است كه در اينجا برخى از آنها را بيان مىكنيم:
«حسن بن جَهْم» مىگويد: