39مىكند و به واسطه شما، ذلت را از گردن ما باز مىكند و به واسطه شما، از خون ريخته شده هر مرد و زن باايمان، خونخواهى مىكند و انتقام مىكشد و به واسطه شماست كه زمين، درختانش را مىروياند و به واسطه شماست كه درختان ميوه مىدهند. به واسطه شماست كه آسمان، قطرههاى بركتش را فرومىريزد. با شما، خدا اندوه را مىزدايد و با شما خدا باران را مىباراند.
ج) وساطت در موجوديت و بقاى جهان مادى
از آنجا كه جهان و موجودات آن، قابليت گرفتن فيوضات الهى را ندارند، به واسطهاى نياز دارند كه از طريق آن، حيات يابند و به زندگى ادامه دهند. خداوند مهربان از اين ناتوانى، آگاه بود و به همين علت، نخستين مخلوق خود را شاگرد بىواسطه خود و مجراى فيض قرار داد. نخستين مخلوق خداوند، وجود مقدس پيامبر اكرم(ص) و سپس ارواح مقدس امامان معصوم(عليهم السلام) بودند كه پيش از خلقت حضرت آدم(ع) و حتى قبل از خلقت فرشتگان حضور داشتند؛ چنانكه پيامبر(ص) فرمود:
«كُنْتُ نَبِيّاً وَ آدَمُ بَيْنَ الْماءِ وَ الطّينِ»؛ 1«من نبى بودم؛ درحالىكه آدم بين آب و گل بود».
همچنين حضرت على(ع) فرمود:
«كُنْتُ وَصِيّاً وَ آدَمُ بَيْنَ الْماءِ وَ الطّينِ»؛ 2«من وصى پيامبر(ص) بودم؛ وقتى آدم هنوز بين آب و گل بود».
خداوند بزرگ بر آينه دل انسان كامل متجلى مىشود و تصوير اين تجلى از آينه قلب امام معصوم مىتابد و جهان و تمام موجودات هستى را به وجود مىآورد. بنابراين، نه تنها انسان و جامعه انسانى براى رشد و شكوفايى و رسيدن به كمال شايسته خويش، به هدايت و رهبرى باطنى انسان كامل و ارتباط تكوينى با او نيازمند است، بلكه بقاى نظام جهان مادى نيز در گرو حضور انسان كامل در همه زمانهاست.