274كه راه نجات و سعادت ابدى، از مسير محبت اهل‌بيت(عليهم السلام) و برقرارى ارتباط با ايشان كه اطاعت از آنان را در پى داشته باشد، مى‌گذرد. ازاين‌رو در زيارت جامعه كبيره مى‌خوانيم:

وَ فَازَ الْفَائِزُونَ بِوَلَايَتِكُمْ، بِكُمْ يُسْلَكُ إِلَى الرِّضْوَانِ وَ عَلَى مَنْ جَحَدَ وَلَايَتَكُمْ غَضَبُ الرَّحْمَنِ. ¹

رستگاران، به سبب ولايت شما رستگار شدند؛ با [اعتقاد به ولايت] شما به سوى رضوان الهى طى مسير مى‌شود و بر كسى كه ولايت شما را انكار كند، خشم پروردگار حتمى است.

زيارت، حقيقتى دوسويه

بديهى است كه زيارت و ابراز ارادت، زمينه ارتباط و همراهى اهل‌بيت(عليهم السلام) با زائران و محبان را فراهم مى‌آورد كه در نتيجه، ولايت، شفاعت و مصاحبت در دنيا و برزخ و قيامت را به همراه خواهد داشت و اين، همان سعادتمندى ابدى است كه خداوند از آن با عنوان (عُقْبَى الدّٰارِ) ياد مى‌كند و مى‌فرمايد:

(وَ الَّذِينَ يَصِلُونَ مٰا أَمَرَ اللّٰهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ ... أُولٰئِكَ لَهُمْ عُقْبَى الدّٰارِ) (رعد: 21 و 22)

و كسانى كه پيوندهايى را كه خدا دستور به برقرارى آن داده، برقرار مى‌دارند... سرانجام [نيك] سراى آخرت، از آنِ آنهاست.

بر اين اساس، زيارت هرگز يك‌سويه نبوده و نيست؛ به ويژه زيارت اولياى بزرگوارى كه خير و كرامت آنها، ابتدايى و بدون سابقه است. قانون و سنت الهى در اين رابطه، آن است كه گرچه منّ و كرامت خداوند، ابتدايى است: «وَ إِذْ كُلُّ نِعَمِكَ ابْتِدَاء» ²و «وَ يَا مَنْ لَا يُكَافِئُ عَبْدَهُ عَلَى السَّوَاءِ. مِنَّتُكَ ابْتِدَاءٌ» ³. و خداوند، كريمى است كه كرامتش ازلى و ابدى است: «إِنَّكَ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ وَ المَنِ الْقَدِيمِ» ⁴، «يَا مَنْ هُوَ فِي إِحْسَانِهِ