188براى فريب مشركان و آگاهنشدن آنان از خروج پيامبر(ص) از منزل، در بستر ايشان خوابيد؛ با وجود اينكه خطر كشته شدن ايشان بسيار جدى بود. 1 خداوند نيز با نازل كردن اين آيه، بر عظمت اين اقدام حضرت على(ع) و اخلاص ايشان، تأكيد مىكند.
همچنين به تصريح مفسران شيعه و سنى، آيات 7 و 8 سوره انسان: (وَ يُطْعِمُونَ الطَّعٰامَ عَلىٰ حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً، إِنَّمٰا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللّٰهِ لاٰ نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزٰاءً وَ لاٰ شُكُوراً) 2در شأن على(ع)، حضرت زهرا(عليها السلام)، امام حسن(ع) و امام حسين(ع) و نيز فضه، خادمه ايشان، نازل شده است؛ آنگاه كه سه شب پياپى، با وجود گرسنگى و نداشتن غذاى ديگر، غذاى خود را به مسكين، يتيم و اسير دادند و خود گرسنه ماندند. 3 اين آيات به روشنى مىفرمايد كه ايشان، عمل خود را از روى اخلاص و تنها براى كسب خشنودى خداوند انجام دادند و هيچ توقعى از ديگران در مقابل عمل خود نداشتند.
در زيارتنامههاى ايشان نيز به مسئله اخلاص بسيار توجه شده است كه زائران با خواندن آنها، درس اخلاص و بندگى واقعى را فرا مىگيرند؛ براى مثال، در زيارتنامههاى پيامبر اكرم(ص) 4، امام على(ع) 5، امام حسين(ع) 6، امام كاظم(ع) 7، امام رضا(ع) 8، امام جواد(ع) 9 و امام عسكرى(ع) 10، اين عبارت به كار رفته است: