142كسانى كه پيش از آن، به آنها دانش داده شده، هنگامى كه [اين آيات] بر آنان خوانده مىشود، سجدهكنان به خاك مىافتند و مىگويند: «منزه است پروردگار ما كه وعدههايش به يقين انجامشدنى است!» آنها [بىاختيار] به خاك مىافتند و گريه مىكنند و [اين آيات، همواره] بر خشوعشان مىافزايد.
ج) گريه در رثاى اهلبيت(عليهم السلام)
اهلبيت عصمت و طهارت(عليهم السلام)، مصيبتهاى بسيارى را در راه اعتلاى كلمه حق و هدايت انسانها متحمل شدند و حتى جان شيرين خود را نيز در اين راه فدا نمودند. بىترديد محبت اهلبيت(عليهم السلام)، باعث مىشود مؤمنان با شنيدن مصائب ايشان، دچار غم و اندوه گردند و بىاختيار اشك از ديدگانشان سرازير گردد. اين گريه نيز بسيار ارزشمند است؛ به طورىكه در روايات امامان معصوم(عليهم السلام)، سفارش فراوانى به آن شده است؛ به ويژه در مصيبت اباعبدالله الحسين(ع).
مطابق روايات، اين گريه، آمرزش گناهان، استجابت دعاها و برآورده شدن حاجات و نزديكى به خداوند و ورود به بهشت برين را به دنبال دارد؛ چنانكه امام صادق(ع) فرمود:
«مَنْ ذُكِرْنَا عِنْدَهُ فَفَاضَتْ عَيْنَاهُ حَرَّمَ اللهُ وَجْهَهُ عَلَى النَّارِ» 1؛ «كسى كه نزد او، ما را ياد كنند و اشك از چشمانش جارى شود، خداوند صورت او را بر آتش حرام مىگرداند».
گريه در زيارتنامههاى اهلبيت(عليهم السلام) نيز مورد توجه قرار گرفته است. زائر در برخى از زيارتنامهها، از خداوند مىخواهد كه به او توفيق گريه در راه اطاعت او عطا فرمايد و در برخى ديگر، فرد با حال گريه به زيارت مىپردازد و گريان بودن خود را متذكر مىشود؛ باشد كه مورد رحمت قرار گيرد. در اينجا به برخى از اين متون توجه مىكنيم: