138سجده برو و بگو: «ارْحَمْ مَنْ أَسَاءَ وَ اقْتَرَفَ وَ اسْتَكَانَ وَ اعْتَرَفَ»؛ «[خدايا] رحم كن به كسى كه بد كرده و مرتكب جرم شده و به بيچارگى افتاده است و به گناه خود اعتراف دارد».

سپس جانب راست صورت را بر مهر بگذار و بگو: «إِنْ كُنْتُ بِئْسَ الْعَبْدُ فَأَنْتَ نِعْمَ الرَّبُّ»؛ «اگر من بنده بدى‌ام، تو پروردگار خوبى هستى». سپس جانب چپ صورت را بر مهر بگذار و بگو: «عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ فَلْيَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ يَا كَرِيمُ»؛ ¹«گناه بنده‌ات بزرگ است. پس عفو از جانب تو نيكوست، اى كريم!».

4. مناجات با خداوند

آدمى نيازهاى گوناگونى دارد؛ هوا، آب، غذا، پوشاك، مسكن، بهداشت و امنيت از نيازهاى ضرورى است كه برخوردارى از يك زندگى طبيعى، سالم و انسانى بدون آنها فراهم نخواهد شد. اما رشد و پيشرفت معنوى و رسيدن به اهداف عالى انسانى، در گرو برآورده شدن نيازهايى از نوع ديگر است.

در جهان كم نيستند كسانى كه در زمينه نيازهاى مادى در استغناى كامل به سر مى‌برند. اما نه خنده شادى دارند و نه دلى آرام. لبخند به ظاهر شادشان، تلخ‌تر از زهر و قلب به ظاهر سالمشان، بيمارتر از عضوهاى بيمار دردمندان است. مدام در رنج‌اند و پيوسته در اندوه و لحظه‌اى از اين جهنم سوزان و غم جانكاه كه روح و روان آنان را مى‌آزارد، احساس خلاصى نمى‌كنند.

شگفت‌آور آن است كه آنان، داروى شفابخش اين دردهاى آزاردهنده را چون زهر كشنده پنداشته و از آن گريزان‌اند. بى‌ترديد طريقى كه آرامش را به ما هديه مى‌كند، ما را با دوست آشنا مى‌سازد، مسير تكامل را به ما مى‌نماياند و ما را در رسيدن به سرمنزل مقصود همراهى مى‌كند، نيايش و راز و نياز به درگاه خداوند است. نيايش، مظهر