131و اى كسى كه چشمهايى را كه به خيانت مىگردد و آنچه را سينهها مخفى مىسازند، مىداند؛ اى كسى كه هيچ امرى بر او مخفى نيست!
همچنين ما هم سعى كنيم همانطور كه خداوند همواره به ياد ماست، خدا را زياد ياد كنيم و در نهان و آشكار و هر صبح و شام، به ياد او باشيم؛ چنانكه خداوند مىفرمايد: (يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللّٰهَ ذِكْراً كَثِيراً* وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ أَصِيلاً)؛ «اى كسانى كه ايمان آوردهايد! خدا را بسيار ياد كنيد و صبح و شام او را تسبيح گوييد» (احزاب: 41 و 42).
متن زيارتنامهها آكنده از عبارات و دعاهايى است كه در آنها زائر، روى خود را مستقيم متوجه پروردگار مىسازد و با او به راز و نياز مىپردازد؛ براى مثال در زيارت امينالله مىخوانيم:
اللَّهُمَّ فَاجْعَلْ نَفْسِي مُطْمَئِنَّةً بِقَدَرِكَ، رَاضِيَةً بِقَضَائِكَ، مُولَعَةً بِذِكْرِكَ وَ دُعَائِكَ، مُحِبَّةً لِصَفْوَةِ أَوْلِيَائِكَ، مَحْبُوبَةً فِي أَرْضِكَ وَ سَمَائِكَ، صَابِرَةً عَلَى نُزُولِ بَلَائِكَ، شَاكِرَةً لِفَوَاضِلِ نَعْمَائِكَ، ذَاكِرَةً لِسَوَابِغِ آلَائِكَ، مُشْتَاقَةً إِلَى فَرْحَةِ لِقَائِكَ، مُتَزَوِّدَةً التَّقْوَى لِيَوْمِ جَزَائِكَ، مُسْتَنَّةً بِسُنَنِ أَوْلِيَائِكَ، مُفَارِقَةً لِأَخْلَاقِ أَعْدَائِكَ، مَشْغُولَةً عَنِ الدُّنْيَا بِحَمْدِكَ وَ ثَنَائِك. 1
خداوندا! مرا برخوردار از آرامش در برابر تقديرت، راضى به قضايت، حريص به ذكر و دعايت، دوستدار دوستان برگزيدهات، محبوب در زمين و آسمانت، شكيبا بر نزول بلايت، سپاسگزار در برابر نعمتهاى بسيارت، به ياددارنده نعمتهاى فراوانت، مشتاق شادى ديدارت، بردارنده توشه تقوا براى روز جزايت، پيرو روشهاى اوليايت، دورىگزيننده از اخلاق دشمنانت و سرگرم از دنيا به حمد و ثنايت، قرار بده.
همچنين نماز زيارت و دعاهاى وارده شده براى خواندن پس از آن، به بهترين شكل، ما را متوجه حضور در محضر پروردگار و ساييدن سر بر آستان وى مىسازد؛ براى مثال، در بخشى از دعاى پس از زيارت امام جواد(ع) مىخوانيم: