125علاقه به معصوم مورد زيارت است؛ براى نمونه، در زيارت وداع امام حسين(ع) چنين وارد شده است:
السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا وَلِيَّ اللهِ السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللهِ أَنْتَ لِي جُنَّةٌ مِنَ الْعَذَابِ وَ هَذَا أَوَانُ انْصِرَافِي عَنْكَ غَيْرَ رَاغِبٍ عَنْكَ وَ لَا مُسْتَبْدِلٍ بِكَ سِوَاكَ وَ لَا مُؤْثِرٍ عَلَيْكَ غَيْرَكَ وَ لَا زَاهِدٍ فِي قُرْبِكَ. 1
سلام بر شما اى ولى خدا! سلام بر شما اى اباعبدالله! شما براى من سپرى در برابر عذاب دوزخى و اكنون زمان بازگشت من است؛ بدون آنكه از شما رويگردان باشم يا شما را با ديگرى عوض كنم و ديگرى را بر شما ترجيح دهم يا در نزديك شدن به شما بىرغبت باشم.
ج) كسب آمادگى روحى براى جدا شدن از حرم اهلبيت(عليهم السلام)
زائر كوى اهلبيت(عليهم السلام) پيش از رسيدن به كوى دوست، از شوق وصال، سر از پا نمىشناسد و براى ورود به آستان آن پيشوايان لحظهشمارى مىكند. پس از ورود به مشهد آن معصوم نيز به دليل بهرهمندى از فيوض ايشان، خشنود است. حس و حال زائر هنگام وداع بايد به گونهاى باشد كه دستاوردهايى از اين زيارت برداشته و حال او بهتر از گذشته شده باشد و با انسى كه به حرم و صاحب حرم پيدا كرده، وداع برايش مشكل باشد؛
بگذار تا بگريم چون ابر در بهاران
كز سنگ ناله خيزد روز وداع ياران
ازاينرو، جدا شدن از عزيزترين يار و مهربانترين پيشوا، به مقدمهچينى و آمادگى نياز دارد. انجامدادن آخرين زيارت يا زيارت وداع يكى از راههايى است كه مىتواند اين آمادگى را در فرد ايجاد كند و بازگشت از اين سفر سراسر معنويت و بهرهمندى از فيوضات الهى را براى وى تحملپذير سازد تا با آرامش روحى، راهى ديار خود شود.