114

ج) قدردانى از انبيا و امامان پيشين، به دليل زحماتشان

خداوند، شكور است و از بندگان خوب خود، تشكر و قدردانى مى‌كند. ¹ خداوند متعال در آيات متعددى از قرآن، به تعريف و تمجيد از پيامبران پيشين پرداخته و حتى به ايشان سلام داده است. در قرآن كريم مى‌خوانيم:

(سَلاٰمٌ عَلىٰ نُوحٍ فِي الْعٰالَمِينَ)؛ «سلام بر نوح در ميان جهانيان باد». (صافات: 79)

(سَلاٰمٌ عَلىٰ إِبْرٰاهِيمَ)؛ «سلام بر ابراهيم». (صافات: 109)

(سَلاٰمٌ عَلىٰ مُوسىٰ وَ هٰارُونَ)؛ «سلام بر موسى و هارون». (صافات: 120)

(سَلاٰمٌ عَلىٰ إِلْ‌يٰاسِينَ)؛ «سلام بر ال‌ياسين». (صافات: 130)

(وَ سَلاٰمٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ)؛ «سلام بر رسولان». (صافات: 181)

يكى از دلايل اين كار مى‌تواند اين باشد كه انبيا و ائمه پيشين، نقش بى‌بديلى در اعتلاى كلمه حق در جهان داشته‌اند و در راه رساندن دين الهى به ما تلاش بسيارى نموده‌اند. خداى متعال نيز خواسته است با سلام دادن به آنها، از زحمات و تلاش‌هاى آنان در اشاعه توحيد و خداپرستى و دعوت مردم به سوى خدا، قدردانى كرده باشد.

از سوى ديگر، يكى از دستورهاى دينى و اخلاقى ما اين است كه از كسانى كه به ما خوبى مى‌كنند، تشكر كنيم. امام على(ع) فرمود:

«الشُّكْرُ تَرْجُمانُ النِّيَّةِ وَ لِسانُ الطَّوِيَّةِ» ²؛ «تشكر و قدردانى، آشكارسازنده نيت و زبان درون آدمى است».

بنابراين، سلام دادن به پيامبران و ائمه پيشين نيز مى‌تواند تشكر و قدردانى از زحمات آنان در راه تبليغ دين الهى و رساندن پيام خدا به ما قلمداد گردد.