111و شيخ شهيد(رحمه الله) در دروس فرموده است بعد از ذكر اين ادب: اگر در قلب خود، خشوع و رقتى ديد، داخل شود؛ وگرنه درصدد تحصيل زمانى برآيد كه در قلب خود، رقتى يابد؛ زيرا غرضِ اهمّ، حضور قلب است براى دريافت رحمتى كه از پروردگار فرو مى‌آيد؛ يعنى قلب قاسى غافلِ ساهى، قابل نيست براى نزول رحمت خاصّه در آن. پس زيارتش جسدى شود بى‌روح و لفظى بى‌معنا؛ مالى رفته و بدنى خسته برايش بماند. ¹

3. سلام به ساير امامان معصوم(عليهم السلام)

در بسيارى از زيارتنامه‌ها، قبل از آغاز سلام به معصوم مورد نظر و زيارت او، به انبياى الهى و ائمه پيشين(عليهم السلام) سلام داده مى‌شود؛ براى مثال، در زيارت اميرمؤمنان(ع) مى‌خوانيم:

السَّلَامُ عَلَى آدَمَ صَفْوَةِ اللهِ، وَ نُوحٍ نَبِيِّ اللهِ، وَ إِبْرَاهِيمَ خَلِيلِ اللهِ، وَ مُوسَى كَلِيمِ اللهِ، وَ عِيسَى رُوحِ اللهِ، وَ مُحَمَّدٍ حَبِيبِ اللهِ، وَ مَنْ بَيْنَهُمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَ الصِّدِّيقِينَ وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحِينَ وَ حَسُنَ أُولئِكَ رَفِيقاً. ²

سلام بر آدم برگزيده خدا و نوح پيامبر خدا و ابراهيم دوست خدا و موسى سخنگوى با خدا و عيسى روح خدا و محمد محبوب خدا و كسانى كه بين ايشان بودند از پيامبران و صديقان و شهيدان و صالحان و آنها خوب رفيقانى‌اند.

در يكى از زيارتنامه‌هاى امام حسين(ع)، اين‌گونه بر بسيارى از پيامبران سلام داده مى‌شود:

السَّلَامُ عَلَى آدَمَ صَفْوَةِ اللهِ مِنْ خَلِيقَتِهِ، السَّلَامُ عَلَى شَيْثٍ وَلِيِّ اللهِ وَ خِيَرَتِهِ، السَّلَامُ عَلَى إِدْرِيسَ الْقَائِمِ للهِ بِحُجَّتِهِ، السَّلَامُ عَلَى نُوحٍ الْمُجَابِ فِي دَعْوَتِهِ، السَّلَامُ عَلَى هُودٍ الْمَمْدُودِ مِنَ اللهِ بِمَعُونَتِهِ، السَّلَامُ عَلَى صَالِحٍ الَّذِي تَوَّجَهَ اللهُ بِكَرَامَتِهِ السَّلَامُ عَلَى إِبْرَاهِيمَ الَّذِي حَبَاهُ اللهُ بِخَلَّتِهِ، السَّلَامُ عَلَى إِسْمَاعِيلَ الَّذِي فَدَاهُ اللهُ بِذِبْحٍ عَظِيمٍ مِنْ جَنَّتِهِ، السَّلَامُ عَلَى إِسْحَاقَ الَّذِي