105محضر يك شخصيت والا ايجاب مى‌كند كه ديداركننده با پاكيزگى كامل و با بهترين لباس و نيكوترين وضع و با آراستگى كامل، به حضور آن بزرگوار برود تا اداى احترام كرده باشد. غسل پيش از زيارت، تا حدى تأمين‌كننده اين هدف است.

از امام صادق(ع) درباره آيه (خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ) ¹پرسيدند؛ حضرت فرمود:

«الغُسْلُ عِندَ لِقاءِ كُلِّ إِمامٍ». ²در واقع حضرت، غسل هنگام ديدار هر امام را مصداقى از آراستگى هنگام عبادت يا حضور در عبادتگاه به شمار آورده است. ³

ب) طهارت نفس و پاك شدن از گناهان و لياقت شرفيابى به محضر معصوم(ع)

هرچند غسل در ظاهر، شست‌وشويى جسمى است، اما به دليل آنكه به دستور خدا و به قصد قربت انجام مى‌شود، نورانيت و صفاى روح را نيز در پى دارد. كسى كه براى تشرف به حرم، آلودگى‌هاى جسمى را مى‌شويد، بايد آلودگى‌هاى روحى را هم بزدايد؛ تا لياقت حضور در محضر معصوم و كسب فيض و معنويت از محضر آن بزرگواران را داشته باشد؛ «شست‌وشويى كن و آن‌گه به خرابات خرام».

شرفيابى به محضرى كه به نص آيه تطهير، از طهارت و قداست ويژه برخوردار است و باريابى به صحن و سرايى كه نشان از نزاهت و پاكى الهى دارد، ايجاب مى‌كند كه انسان بدون تحصيل طهارت برتر، يعنى غسل، به آن حريم نزديك نشود و بدون آراستگى جان و پيراستگى تن، به آن بيت رفيع قدم ننهد؛ زيرا غسل ظاهرى، نمادى از شست‌وشوى روان و پاكى جان است.

امام صادق(ع) درباره چگونگى زيارت امام‌حسين(ع)، به «صفوان جمّال» چنين فرمود:

وقتى خواستى به زيارت بروى، از آب فرات غسل كن و هنگام غسل بگو: «بِسْمِ اللهِ وَ بِاللهِ،