270كشته شدند، درحالى‌كه هيچ ضررى به مردم عوالى وارد نشد و چنان‌كه گفته مى‌شود، به غير از يك سگ و بز، كسى كشته نشد. ¹

مرحوم سيد محسن امين نيز در جلد دهم اعيان الشيعه نظير اين داستان را درباره شيعيان مدينه نقل كرده است.

د) رنگ تيره پوست

بيشتر شيعيان نخاوله سياه‌چرده هستند؛ چنان‌كه بيشتر مورخان و مستشرقانى كه از نخاوله ديدن كرده‌اند، به اين ويژگى اشاره كرده‌اند. ابراهيم رفعت پاشا در «مرآت الحرمين» رنگ و روى آنان را شبيه كشاورزان مصرى دانسته است. براى مرحوم جلال آل احمد نيز در اولين برخورد با نخاوله، رنگ پوستشان جلب توجه كرده است. او در كتاب خسى در ميقات مى‌نويسد: «همه نخاوله كه در آنجا ديدم، رنگ پوستشان تيره بوده است؛ شايد به همين دليل برخى از نخاوله معتقدند از نوادگان بلال، اولين مؤذن رسول خدا(ص) هستند».

نخاوله در ابتداى هزاره سوم

امروزه اگر بخواهيد سراغ قومى با تمام ويژگى‌هاى ياد شده را بگيريد، همچون گذشته بايد به سمت جنوب شرقى مسجدالنبى(ص) حركت كنيد؛ جايى در انتهاى شارع العوالى و على ابن ابى‌طالب كه منطقه نخاوله ناميده مى‌شود و در قلب آن حسينيه شيعيان قرار دارد. گرچه شيعيان در مدينه پراكنده‌اند، ولى محل تجمع آنان، منطقه نخاوله، در اطراف حسينيه شيعيان است. اين حسينيه در نخلستانى زيبا به مساحت 6/5 هكتار قرار دارد كه كمتر از نيم قرن پيش آيت‌الله «محمدعلى عمرى» ²، رهبر فقيد