263مختلف، محل زندگى اين جماعت را در حاشيه شهر مدينه، در ضلع شرقى و جنوب شرقى حرم شريف نبوى(ص) در منطقه العوالى تعيين كردهاند. امروزه در ابتداى خيابانى كه به منطقه نخاوله منتهى مىشود، تابلوى «شارع على ابن ابىطالب» نصب شده است.
افزون بر دو ويژگى ياد شده، از لابهلاى متون و منابع تاريخى و سفرنامههاى مستشرقان، ويژگىهاى ديگرى براى شيعيان نخاوله بهدست مىآيد. «بوركهارت»، جهانگرد سوئيسى و «ريچارد برتون» كه در دو مقطع مختلف (1815 و 1825م) به مدينه رفتهاند، به وجوه مشتركى از ويژگىهاى نخاوله اشاره كردهاند كه مىتوان به شرح ذيل برشمرد:
الف) سابقه تاريخى نخاوله
درباره پيشينه تاريخى، آنچه مورخان و مستشرقان از زبان شيعيان نخاوله يا مخالفان سنى و وهابى آنها نقل كردهاند، اين است كه عمر اين جماعت، به صدر اسلام مىرسد؛ گرچه در نحوه و كيفيت اين انتساب اختلاف نظرهاى جدى وجود دارد. گروهى از نخاوله، خود را از احفاد و فرزندان انصار مدينه مىدانند و نسب خود را به آنان مىرسانند. گروهى ديگر خود را فرزندان غلامان و كنيزانى مىدانند كه در باغهاى نخل امام حسن(ع) و امام سجاد(ع) به نخلدارى اشتغال داشته و نسل به نسل به آنان رسيده است. با توجه به رنگ تيره نخاوله، گروهى از آنها نسب خود را به بلال حبشى، اولين مؤذن رسول خدا(ص) مىرسانند. 1