158وهابيون داشته است. هرچه تهديدها و رفتارهاى خشن آنها بيشتر شده، اشتياق زائران نيز براى زيارت بقيع، روزافزون شده است؛ بهگونهاى كه صفهاى طولانى زائران حرم نبوى(ص) و بقيع را براى توسل و شفاعت، طولانىتر و فشردهتر كرده است. (تصوير شماره 19)
در اين ميان آداب زيارتى زائران ايرانى، به دليل برخوردارى از فرهنگ غنى دعا و نيايش كه از اهلبيت(عليهم السلام) به ارث بردهاند، به مراتب كاملتر و برجستهتر از زائران ديگر كشورهاست. اين برجستگى و تمايز، به قدرى نمايان بوده كه زائران ايرانى را براى زائران ديگر كشورها به يك مرجع تبديل كرده است؛ بهگونهاى كه همواره در بقيع دستهجات ايران را همراهى كرده و از توضيحات روحانيون كاروانها بهرهمند مىشوند و در آخر نيز با زبان بىزبانى و ايما و اشاره، كتابهاى دعا و زيارت را درخواست مىكنند.
بقيع امروز، تلى از خاك و قبرهاى بىنشان است. تنها نشان، تكه سنگهاى سياهى است كه بالاى سر قبرها خودنمايى مىكند، اما تعداد آن، براى قبر زنان، به دو عدد مىرسد: يكى بالاى سر و ديگرى پايين قبر.
همه روزه جنازههايى را كه نماز آنها در مسجدالنبى(ص) خوانده مىشود، با تشييع تنى چند از خويشان كه البته هيچگاه زن در ميان آنها نيست، به بقيع مىآورند و در گوشهاى به خاك مىسپارند. سهم مسلمانان و جهان اسلام از بقيع، همين مقدار است: «دفن اموات و دو وعده زيارت صبح و عصر، هر وعده به مدت 1/5 تا 2 ساعت، و ديگر هيچ!» حتى اجازه لحظهاى توقف و زيارت و عرض ارادت به آنها داده نمىشود و هر جمع و تجمعى يا دعا و زيارتى، بلافاصله با حضور مأموران نظامى و انتظامى يا مبلغان وهّابى، به هم ريخته و پراكنده مىشود. مأموران بقيع، بهويژه مبلغان وهابى، محاسنى بلند دارند و بسيار خشن و بداخلاق هستند. محل استقرار اصلى آنها كنار قبور