157
يكشنبه، 18 ذىقعده : 90/7/24
بقيع مسلمانان
قبرستان بقيع، اين روزها خيلى شلوغتر شده است. هرچه شمار زائران مدينه بيشتر مىشود، به سيل جمعيت مشتاقان بقيع نيز افزوده مىشود. با اينكه دربهاى بقيع در دو نوبت صبح (بعد از نماز صبح) و عصر (پس از نماز عصر) به روى ارادتمندان باز مىشود، ذرهاى از ازدحام جمعيت نكاسته است. اينها همه غير از جمعيت بانوان مشتاقى است كه در بين الحرمين يا پشت نردههاى بقيع در خيابانهاى اطراف، غريبانه تجمع كرده و اشك حسرت مىريزند. گرچه از همه جاى دنيا، از كشورهاى دوردستى مانند چين، اندونزى و مالزى گرفته تا همسايگانى مثل تركيه، افغانستان، پاكستان، هندستان و كشورهاى كوچك خليج فارس آمدهاند، ولى همه در يك چيز مشترك هستند: «دنيايى سرشار از عشق و ارادت كه در دستهاى دعا و چشمهاى اشكآلود و فريادهاى خفته در گلوهايشان تجلى كرده است». بقيع و عرض ارادت و توسل به خفتگان مطهر آن، نه امروز، كه در هيچ يك از ادوار تاريخ اسلام، به شيعه اختصاص نداشته است. بلكه جويبار زلالى بوده كه در طول تاريخ، همه مسلمانان، گرد آن حاضر شده و سيراب شدهاند. ظاهراً اين روند، در دهههاى اخير، رابطه معكوسى با رفتار بد